DE ONTREGELING VAN RICHARD KERN

De films en foto’s van Richard Kern zijn een eerbetoon aan het vrouwelijk naakt. Kern toont niet per se het gangbare schoonheidsideaal, maar ziet het vrouwelijke lichaam als een kunstwerk dat zich soms letterlijk laat kneden. Kern lijkt zich af te vragen in hoeverre het lichaam doet wat de geest ervan verlangt. En dat is nogal wat in zijn optiek, want waar andere filmers en fotografen deels uit gêne of zelfcensuur stoppen, gaat Kern door, ver voorbij het fatsoen en de goede smaak. Vaak zijn Kerns beelden confronterend, schokkend of ronduit gênant. Wat het werk van Kern kenmerkt is een voorliefde voor mensen die zich niet willen conformeren aan regels van maatschappij en kunst. Aan zoiets verfijnds als culturele correctheid heeft Kern duidelijk een broertje dood.

De Onzichtbare Republiek

Nostalgie is een sluipschutter die je voortdurend in het vizier houdt. Tot op een onverwacht moment de nostalgie genadeloos toeslaat. In mijn geval leidt nostalgie tot de koopdwangdrang van platen die ik jaren geleden haast achteloos heb weggedaan. Platen waarvan ik toentertijd niet vermoedde ze ooit weer terug te zien in mijn platenkast. Welnu, dat is wat nostalgie met je doet. Het knaagt en knaagt, net zo lang tot je je er aan over geeft. Nou, daar ging ik. Onlangs werd ik bevangen door het nostalgievirus. Ik zag mijn verbijsterende blik weerspiegeld in een winkelraam, vlak nadat ik een lokale platenzaak had verlaten met onder mijn arm een stapeltje vinylverleden: Bruce Springsteen, The Pretenders, Creedence Clearwater Revival, Tom Waits, ja zelfs Out Of The Blue van Electric Light Orchestra (inclusief intact bouwpakket).

Datumloze Dagen

Prachtig geschreven, ontroerend, verstikkend. Jeroen Brouwers’ nieuwste roman. Ik zit er nu midden in en kom er niet van los.

Andy Warhol leeft!

Van alle dode kunstenaars is Andy Warhol de meest levende. Veel van zijn werken zijn iconen van de hedendaagse beeldcultuur en daarom zo goed als onbetaalbaar. Koop daarom nu de Andy Warhol Popbox en haal betaalbare Pop Art in huis. In deze hardkartonnen juwelendoos bevinden zich tal van “originele” documenten die de “father of American Pop Art” in de loop der jaren verzamelde. Wie de doos opent vindt onder meer een Factory stempel, een button van het Campbell soepblik, pasfoto’s, door Andy aan zijn moeder gerichte ansichtkaarten en een schrijven van Mick Jagger, waarin hij Warhol nadere uitleg geeft over het hoesontwerp van het Rolling Stonesalbum Sticky Fingers (de lp met ritssluiting). Curieus is de brief van het Museum Of Modern Art. Beleefd maar duidelijk laat men Warhol weten dat zijn tekening Shoe wegens ruimtegebrek niet wordt tentoongesteld. En de rest is geschiedenis. Te bestellen bij www.amazon.com.

Platenblad met Nick Cave lijstjes

Het Platenblad ligt nu voor 3 euro 25 in de betere platenzaak. In het nieuwe nummer aandacht voor o.a. Captain Beefheart, Kim Fowley, Nick Cave, Johnny Cash.

 

Vinylgedoe van een veertigplusser

Na het vinden, draaien en in de kast zetten doemt automatisch de vraag op welk nut dit alles heeft en of het er toe doet überhaupt? Nut in het vinden, draaien en in de kast zetten van platen, bedoel ik. En, niet onbelangrijk, wat komt er na het nut? Ik kan me vergissen maar volgens mij komt er na het nut niet veel. Niks, nada, niets. De verzamelaar is een nietsnut die tegen beter weten in verzamelt, het liefst tot hij er dood bij neervalt. Tot hem is het besef nauwelijks doorgedrongen, als er al iets tot hem doordringt, dat hij niet alles wat ooit op vinyl is verschenen zal vinden, draaien en in de kast zetten.

Mijn popjournalistieke helden zijn

David Fricke, Byron Coley, omdat beide Amerikanen met enorme stilistische vaardigheid, enthousiasme en kennis van zaken over zowel mainstream pop alswel zeer obscure avant-garde schrijven. Maar ook: Roel Bentz van den Berg. Met trefzekere, welhaast eigengemaakte woord- en zinkunst, beschrijft hij de melancholische kant van de popmuziek in zijn bundels De Overdaad en De Luchtgitaar. Bovendien publiceerde hij de schitterende, nogal ondergewaardeerde roman Dagen Van Vertrek. Thans presenteert Bentz van den Berg voor de VPRO Boogie Nights, op werkdagen te beluisteren vanaf 19.00 uur op Radio 6.

http://en.wikipedia.org/wiki/Byron_Coley

http://www.furious.com/PERFECT/fahey/fahey-byron2.html

http://en.wikipedia.org/wiki/David_Fricke

Byron Coley

David Fricke

Roel Bentz van den Berg

Charles Bukowski draaide ook wel eens een plaatje

Tussen het schrijven van prachtige boeken, het hoereren en het ontkurken van menige fles wijn, luisterde “Buk” ook naar (klassieke) muziek.

Een gevonden gedicht: The Albums.

 

OPSCENE .. das war einmal (1988-2000)

Popmuziekblad Opscene verscheen vanaf 1987 tweemaandelijks en hield het tot ieders verbazing meer dan tien jaar vol. Wat heet, toen Opscene zijn oplage en abonneebestand na dertien jaar geploeter in de marge eindelijk zag verhogen, draaide uitgeverij De Papieren Tijger doodleuk de geldkraan dicht. Exit Opscene. Sindsdien is het wachten geblazen. Wachten op een waardige opvolger, een landelijk verschijnend Nederlands popblad waarin de zelfkant van de popmuziek op vakkundige wijze wordt belicht.

PLATEN PRATEN

 

Vreemd dat je weet wat je denkt, maar niet wat je moet zeggen. De innerlijke gesprekken die ik met mezelf voer leiden meestal nergens toe, althans niet tot de rigoureuze ommezwaai in mijn leven die ik me elk weekend voorneem. Maandagochtend gaan we weer over tot de orde van de dag alsof er niks aan de hand is. Misschien wel een hele geruststelling. Daarnaast voer ik ook gesprekken met platen. Tijdens zo’n gesprek vragen de platen zich af of ze mogen blijven. Menige lp is de afgelopen jaren na zo’n dialoog met de noorderzon vertrokken. Eentje maakte het zo bont dat ik hem niet liet weggaan maar in tweeën deelde, doormidden brak zeg maar, wat nog een heel gedoe was. Toch zijn er nog lp’s die mij van het tegendeel overtuigen. Tot in lengte van dagen mogen ze met hun smalle ruggetje in de platenkast blijven schitteren. Voorafgaand aan de draaibeurt werp ik de lp een vermanende blik toe, vastbesloten hem de rug te keren. Maar één draaibeurt kan voldoende zijn om van mening te veranderen. Wanneer de plaat zijn rondjes draait, ontstaat er een dialoog, waarin wordt onderhandeld, gewikt en gewogen, gescholden of getreurd. Hoe steviger de muziek zich in hart en hersens hecht, hoe groter de kans op een geslaagd gesprek.