MUZIEKMISKOPEN 2007

Van onderstaande platen had ik op zijn minst verwacht dat ze mij in artistieke zin probeerden uit te dagen. Maar het liep om uiteenlopende redenen en per toenemende draaibeurt uit op de spoedcursus Hoe om te gaan met teleurstellingen? De ergernis was soms erg groot mensen.

Smegma - Family Pack (Qbico lp)
Live opgenomen avant-freejazz: experimenteren om het experiment zonder daadwerkelijk iets toe te voegen wat we al kennen van de avant-freejazz. Gekunstelde ongekunstelde klankenpap.

LCD Soundsystem - Sound Of Silver (EMI lp)
Hoe anders dan het indrukwekkende debuut. Van spaarzaam tot spartaans rond zijn eigen maniertjes vastlopende dance.Zo ontzettend voorspelbaar,saai en nietszeggend. DE teleurstelling van 2007!

The Tuss - Rushup Edge (Rephlex lp)
Twijfelgeval. Pruttelende analoge synthesizerklanken, daar moet je toch eigenlijk niet meer mee aankomen nu. De plaat heeft zeker zijn momenten maar van het alias achter The Tuss mag je toch iets meer verwachten. Aphex Twin dus. Ik zet maar weer eens Drukqs op.

Beasts Of Bourbon - Little Animals (Bang lp)
Kim Salmon wordt node gemist binnen de gelederen van deze Australische veteranen. Hij was destijds de belangrijkste songschrijver. Zonder Salmom resteren slechts goede bedoelingen en de cliche teksten van zanger Tex Perkins.

Sunn - Oracle (Southern Lord lp)
Bij de stilstaande doommetal van Sunn weet ik nooit of ik wel of niet in de lach moet schieten… Plaat heeft zeker zijn momenten maar hooguit de suggestie van diepgang.

CAFE DE METROPOLE

Het hypermoderne brilmontuur van de serveerster past niet helemaal bij het interieur, maar de tosti Hawaii en de warme chocolademelk met slagroom (5 euro 70) smaakten er niet minder om in www.cafedemetropole.nl

LIEVE MATTHIJS,

Televisie kijken schept duidelijkheid. Je weet wat je krijgt en soms levert deze wetenschap nieuwe inzichten in de menselijke psyche. Jammer dat aan jou Matthijs geen psyche te ontdekken valt. Als ik jou hoor praten is de gedachte aan ongedierte nooit ver weg. Ik geef toe, ongedierte is mijn lust en leven en volgens Theo Ploeg ben ik ook nog sociaal moeilijk in de omgang. Maar ik leef tenminste niet van de oppervlakkigheid en de vooronderstellingen. Begrippen waarmee jij iedere avond gesprekken, interviews kun je ze niet noemen, degradeert tot de borrelpraat en theekrans die jouw leven blijkbaar beheersen. Natuurlijk kan het leven niet altijd diepzinnig zijn, of filosofisch van aard. Om aan ons kijkers jouw onvermogen te tonen is edoch wat overdreven.

De overdrijving is trouwens een eigenschap die jij Matthijs tot in de puntjes beheerst. Onderwerpen en gasten, het maakt niet uit waarover het gaat, het maakt niet uit wie er aan tafel zit, ze dienen slechts het door jou zo gewaardeerde cliché en het spreekwoord van de mug en de olifant. Miles Davis en Chet Baker zijn de enige trompettisten die jij kent en daarom door jou postuum gepijpt worden in stuitende bewierokingen. Alsof de kijker een domoor is. Wat hij misschien ook is. Misschien zie ik het verkeerd en heb je het goed voor met de kijkende mens. Net zoals kakkerlakken nuttige diertjes zijn. Ze vreten wat de mens laat liggen. En geloof me, de mens laat veel liggen.

Omdat ik de aard van het ongedierte ken en weet waartoe het in staat is, moet ik het bestrijden. Mijn streven is om elk ongedierte de plek te wijzen waar het thuishoort. Ergens onderin de vuilnisbelt van de ternauwernood ademhalende organismen. Jij moet je plek nog zien te vinden. Ik verzeker je dat je er niet ver meer van bent verwijderd. Je bent warm. Je wordt met de dag warmer.

Je liefhebbende stalkertje,

Harry Prenger

OP DE DRAAITAFEL DEZER DAGEN…..

Blood On Satan’s Claws (original soundtrack Trunk Records lp 2007).
Nooit eerder verschenen soundtrack behorend bij obscure Engelse horrorfilm uit 1971. Componist Marc Wilkinson integreert melancholische orkestmuziek met het zingende zaaggeluid van de Ondes-Martenot, een van de eerste electronische mziekinstrumenten. Fraai en bijzonder. Verschenen op het Britse cultlabel Trunk.

I’m Not There (original soundtrack Columbia lp 2007).
Een 4 lp’s omvattende uitgave van Bob Dylan songs uitgevoerd door o.a. Calexico, Antony & the Johnsons, Sonic Youth, The Hold Steady, Mark Lanegan, Jeff Tweedy, Sufjan Stevens, Roger McGuinn & Calexico, Richie Havens e.v.a. Ik heb nog niet alle vier vinylplakken gedraad, maar wat ik er tot nog toe van hoorde bevalt prima. Toch betrapte ik me erop tijdens beluistering van de covers de stem en kwikzilverige muziek van Dylan te missen. Ach, Bob Dylan, de eerste punker eigenlijk ook.

The Rising – Bruce Springsteen (Columbia lp 2002).
Dubbel lp van Bruce en the E Street Band. Onlangs gekocht op de platenbeurs in Utrecht. Destijds min of meer bewust over het hoofd gezien. Achteraf terecht; het is niet zo’n beste plaat namelijk, maar misschien ben ik nog onder de invloed van Springsteens recente bijna-meesterwerk Magic (voor recensie zie elders deze blog).

GOEDKOPE (?) KUNST TE KOOP

Gezellig veel bekijks op de eerste dag van de Kunstsupermarkt in Heerlen. Kunst die zijn uiterste best doet op te vallen met frivole, kleurrijke en sierlijke vormgeving; soms vindingrijk en grappig, een enkele dubbele bodem. Jammer genoeg schittert de verbijstering door afwezigheid. Er is ook veel fotografie te zien waar de gelatenheid van af spat.

Nogal wat prijzen liggen ruim boven de honderd euro. Waarom? Hoezo? Kunstenaar Ron Bernstein maakt het wel erg bont met zijn “clear print collage” pokerfragment dat voor liefst 350 euro in de boodschappenmand kan.

Tot en met 13 januari 2008 in het de Stadsgalerij/Glaspaleis in Heerlen.

VERBORGEN LEED

Eigenlijk moet ik niet zeuren. Het leven is overzichtelijk. Misschien moet ik er zelfs dankbaar voor zijn. Neem nou het leven als muziekliefhebber schuine streep platenkoper. Je zou mijn leven in deze hoedanigheid uitermate simpel kunnen noemen. Platen zoeken, en ze ook nog vinden. De nieuwsgierigheid voeden, maar ze ook bedwingen. Een lp eens een keer laten liggen en er later spijt van krijgen.

Ach, ik geef het toe, mijn wereld is beperkt en zit vol verborgen ongerief en klein leed. De ware muziekliefhebber weet dit als geen ander. Soms twijfel ik wel eens hardop aan het vinylgedoe; aan het ongedurige bladeren door bakken met vinyl; aan het over de grond kruipen onder diezelfde bakken met vinyl; aan het geouwehoer van de platenverkoper, enfin, ad infinitum. De laatste tijd droom ik over platenzaken die er helemaal niet zijn. De droom illustreert de honger die nooit stilt, maar juist aanwakkert, omdat je ooit vinylmomenten van euforie zo intens beleefde dat je er de rest van je leven naar op zoek blijft. Zoals de aankoop van je eerste singletje. Voor de gewone sterveling een gebeurtenis zonder enige betekenis, voor muziekliefhebbers niet minder dan een emotionele zondvloed.

NO NECK BLUES LIVE RECENSIE

In 2003 was ik getuige van het debuutoptreden van The No Neck Blues Band op het Europese vasteland. Het concert maakte zo’n indruk op me dat ik er vijf jaar later nog vaak aan terugdenk.

Muziek bestaat uit aanknopingspunten, herkenning en houvast. Ritme, melodie en dynamiekverschuivingen dienen als uitgangspunt voor harmonische ontwikkelingen en verkenningen. Moeilijke werken van Stockhausen, John Cage, Harry Partch, en voor mijn part de bulderende noise van Merzbow, bevatten voor het geoefende oor op den duur gewenning gevolgd door acceptatie. Volgens Edgard Varèse is muziek immers “georganiseerd geluid”.

Hasselt, België, zaterdagavond 17 mei 2003. In het stemmig donkere Kunstencentrum loopt een stelletje sjofele types in de kledinglijn van de Winkel van Sinkel. Verspreid over tapijten die je alleen nog bij je oma ziet liggen, bevindt zich een arsenaal aan percussie-instrumenten, een oude keyboard, gitaren, en wat al niet. Gezeten aan knusse tafeltjes keuvelt het hooguit veertig man tellende publiek er nietsvermoedend op los. Even later nemen de sjofele types plaats achter hun instrumenten. Plotseling begint vanaf het balkon een met monddoek getooide Japanse heen en weer te razen, ze smijt met pannen en deksels. Het helse kabaal tuimelt de zaal in en weerkaatst tegen de muren. The No Neck Blues Band is begonnen.

“FABULOUS…”

Afgelopen donderdag wandelde ik er rond en keek mijn ogen uit. Other Voices, Other Rooms, de unieke overzichtstentoonstelling van Andy Warhol in het Stedelijk Museum, Amsterdam. Veel beelden en nog meer indrukken. Mooi toch ook om al die bekende werken nu eens in “levende lijve” te zien. Ondanks de mededeling dat er geen foto’s gemaakt mochten worden…..

YSABELLA BRAVE

Ysabella Brave. Om stapelverliefd op te worden. Onder deze artiestennaam neemt de 27-jarige Amerikaanse sinds 2006 thuisgemaakte video’s op met buitengewoon fraaie en ontroerende versies van standaardwerken uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Of het nou Bob Dylans Just Like A Woman is of Fever van Peggy Lee, Brave maakt zich elke song volkomen eigen. Dit doet ze onder meer dankzij haar unieke stemvariatie en door zich bij iedere song een passend inlevende look en mimiek aan te meten. Mijn hemel, die blonde coupe. Die bruine kijkers en weelderige lippen. De handgebaren! Oh, jawel hoor, miss Brave koppelt de kunst der verleiding aan gespeelde onschuld. En of ze kan zingen ook!

Onlangs tekende ze een contract bij een internetsublabel van Warner Music. Misschien niet een volwaardig albumcontract maar wie weet, wellicht een begin van een doorbraak. Ik had echter liever een album gekocht waarop onderstaand werkje had kunnen staan, het door haarzelf geschreven Baby One. Prachtig clipje en inventieve dancepop bovendien. Hoe anders dan Just Like A Woman…

(zie ook www.ysabellabrave.com)

Platenbeursperikelen, Utrecht? 17 november?

Je koopt platen weliswaar voor jezelf maar je bestaat alleen voor de anderen. Voor de ingang kleumen de aarzelenden, nerveus zoekenden, net ontwaakt, ontbijtresten achter de rotte kiezen, meurende knoflookgeur. Een enkeling walmt alsof ie net uit de kroeg komt. Wie de deerniswekkende medemens in levenden lijve wil aanschouwen moet zich een plekje op de eerste rang vergunnen; temidden een rij platenbeursbezoekers. “De hel dat zijn de anderen”, beweerde Sartre. Welnee, ze staan hier gewoon in de rij.

Gauw naar binnen. Zenuwachtig spiedende blikken langs de platenkramen. Waar te beginnen? Welke afslag nemen we? Linksaf, rechtdoor? Het leven bestaat uit het maken van keuzes; zelfs hier en nu ontkom je er niet aan. Zul je net zien. Loop je de ene gang in kom je even later iemand vanuit de andere gang tegen, die warempel aldaar het ene collectors item voor een prikkie vond. Temeer een reden voor de verlossende gedachte: wat doe ik hier eigenlijk? Wil iedereen hier en nu ter plekke dood neervallen zodat ik in alle rust en in mijn eentje mijn gang kan gaan?