DE POPJOURNALISTIEKE DEBIEL DAVID KLEIJWEGT

Wie de popjournalistiek in al zijn clichématige en archetypische smoelwerk wil aanschouwen dient de artikelen van David Kleijwegt in Vrij Nederland te lezen. Deze gaan namelijk over alles behalve muziek. Zo kunnen we thans genieten van een artikel over Marilyn Manson. Wat volgt is een opsomming van clichés over diens gedragingen, buitenissigheden en andere randverschijnselen. Ze worden er met de haren bijgesleept als ware het schokkende nieuwsfeiten.

Slechts in een enkele alinea schiet Kleijwegt te binnen dat Marilyn Manson ook nog muziek maakt. “De muziek van Marilyn Manson lijkt inderdaad maar bijzaak: David Bowie voor debielen, en dan ook nog eens met een flinke hardrocktic. Niet bijzonder, en niet bijzonder origineel. Je kunt hoogstens zeggen dat de cd’s van Marilyn Manson opvallend goed klinken. Maar dat argument wordt doorgaans pas van stal gehaald als andere kwalificaties niet opgaan.” Zullen we Kleijwegt voortaan ook beoordelen op zijn gedrag buiten de popjournalistiek? Of hij bijvoorbeeld in zijn vrije tijd vrouw en kinderen slaat?

Jammer dat Kleijwegt vergeet de muzikale betekenis en invloed van Marilyn Manson nader te duiden, temeer omdat in het bijzonder albums als Antichrist Superstar, Mechanical Animal en Holy Wood meer dan uitstekende glamrockmetal bevat met pakkende songs en doortimmerde teksten. Goed, je zou kunnen zeggen dat Marilyn Manson voor zichzelf een imagoprobleem heeft gecreëerd die de erkenning van zijn artistieke kwaliteit flink in de weg zit. Des te meer reden lijkt me om juist wel over de muziek te schrijven. Het is typerend voor de journalistieke houding waar Kleijwegt zich overigens al jaren aan schuldig maakt. Hij signaleert maar onderzoekt niet. Hij constateert maar graaft niet dieper.

Goed voorbeeld van zijn werkwijze is de aandacht voor de heropleving van de new wave dankzij opkomende bands als Editors en Franz Ferdinand. In zijn artikel alweer van een tijdje geleden, vervalt Kleijwegt in popjournalistieke valkuilen door deze bands gemakshalve in een hokje te duwen en onder te verdelen in een uitsluitend door popjournalisten bedachte scene. Kleijwegt zelf heeft nog nooit een ontdekking gedaan op popgebied. Hij is een epigoon die zaken uitvergroot die al vele malen eerder zijn beschreven door collega’s in binnen- en buitenlandse bladen. En ach, Vrij Nederland toch, ooit een roemrucht opinieblad, nu platform voor de flauwekulartikelen van een popjournalistieke debiel.