EEN ZOTTE ZONDAGOCHTEND

Soms maak je de gekste dingen mee. Ik moest ook maar eens op zondagochtend om zeven uur de deur uit voor een bezoek aan een platenbeurs. In de wereld van de platenfreak schijnt dit namelijk de normaalste zaak van de wereld te zijn. Voor dag en dauw, en nog wel op zondagmorgen, rommelmarkten of beurzen afstropen. Een normale vent slaapt gewoon lekker uit op zondag. Maar misschien ben ik ben geen normale vent. Ik wil per se grenzen verkennen en verleggen en daar moet je wat voor over hebben. Na het drama van het vroege opstaan verliep de weg naar Embourg nabij Luik op rolletjes.

Daar gingen we dan, gedrieën hopend op het mooiste plakje Zwarte Goud. Nadat wij het deprimerende Luik met zijn asgrauwe flats hadden gepasseerd, namen we vanzelfsprekend een verkeerde afslag. Vaste prik hier. Maar uiteindelijk doemde Embourg op. Een pittoresk dorpje waar je aan de huizen kon zien dat het gemiddelde inkomen vrij hoog lag. Elk moment verwachtten wij een bordje “foire du disque”, maar dit bordje bleef angstvallig lang uit het zicht. Niemand van ons was op het idee gekomen de folder met plattegrond mee te nemen, waardoor wij dan maar op zoiets idioots als goed geluk ons doel probeerden te bereiken. Rijdend door Embourg zagen we een man zijn hondje uitlaten. Een andere Embourger stak de weg over. Dat was het zo’n beetje. “Foire du disque” in geen velden of wegen te bekennen. Intussen nam de onzekerheid toe. Was de platenbeurs wel vandaag en niet volgende week? Opmerkingen over het ontbreken van deze en andere informatie klonken opeens een stuk luider in de auto. Wij, ervaren beursbezoekers, bleken op klaarlichte zondagochtend volledig in het duister te tasten.

Na de zoveelste omcirkelende beweging door het dorpje, het dichterbij kruipen van het aanvangstijdstip, nam de ergernis toe. Een eerste vloek weerschalde reeds in de auto. Afreageren! Zelden werden onze zuiderburen zo godallemachtig vervloekt als op deze zondagochtend. Ten einde raad besloten we enkele inwoners van Embourg op hun culturele kennis te testen. Een oudere man zag ons aan komen en dacht er waarschijnlijk het zijne van. Hij zag ons zitten: twee mannen van middelbare leeftijd, achter hen iemand met een petje. Hopelijk zag hij niet ook nog onze wanhopige blikken. De oude man wees gebarend naar de plek waar volgens zijn stellige overtuiging de platenbeurs moest zijn. Maar zijn bereidwilligheid mondde uit in de zoveelste doodlopende weg.

Zo reden wij maar weer eens door Embourg op een zondagochtend die met de minuut zinlozer werd. Embourg! Merde! Nondeju! Spontaan werd onze kennis van het Frans bijgespijkerd. Embourg kende voor ons geen geheimen meer. De “foire du disque” leek een verzinsel, een mythe! Wij keken strak voor ons uit en lieten de gedachten dwalen. Thuis in het warme bed hadden we kunnen liggen. Of lekker relaxt ontwaken met een kop koffie en Frank Sinatra op de draaitafel. Niks van dit alles, wij draaiden rondjes door Embourg. Waar niets gebeurde en waar geen haan naar kraaide. Toen we de hoop bijna hadden opgegeven, we ons wilden aanmelden voor de cursus omgaan met teleurstellingen en ons opmaakten voor de terugreis, zagen we in een oogwenk een piepklein bordje met daarop een nog kleiner pijltje: “foire du disque”. Verdikkeme, o schone opluchting. Alles in één klap vergeten en vergeven. O, België!

(eerder gepubliceerd in het Platenblad)