CD RECENSIE THESE NEW PURITANS

Nieuwe tegenliggers uit Engeland. Het makkelijkste is natuurlijk ze te vergelijken met voorbeelden uit heden en verleden. Nou, vooruit dan. Afgaande op een eerste luisterbeurt klinken These New Puritans of ze een prakje maken van The Fall en Liars. Af en toe herken je iets van Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Maar met de muziek van These New Puritans krijg je de meiden niet aan het gillen. Na meerdere keren luisteren blijken These New Puritans gedecideerd en barstend van het talent aan de haal te gaan met de herkenningshouvast van de luisteraar. Die eigen draai is tamelijk stuurs. Experimenteel ook, mede dankzij de misvormd klinkende elektronica. Wat verder opvalt zijn gitaarakkoorden die diezelfde elektronicagestuurde misvormingen uiteen splijten en het herhalen van tekstregels, die al repeterend sloganesk graffitieën. Omdat ze voortdurend tegen de avant-garde aanduwen maar er net niet overheen kiepen, is het net alsof je naar twee soorten muziek luistert: eentje voor het hart en eentje voor de hersens. Wees gerust, bij These New Puritans maakt ook het hart een extra klopje. Recalcitrant bandje dus, om dat woord nog maar eens uit de kast te halen. Lag namelijk al een tijdje stof te vergaren want de meeste Engelse bands zijn niet meer van dattum.

Ook heel apart. De overtuiging en inventiviteit waarmee These New Puritans muzikale salto’s maken is wonderbaarlijk zelfverzekerd, guitig en doorwrocht tegelijk. Wat stuiteren die ritmes toch hectisch op en neer; wat worden die songschema’s toch van de toonladder gesmeten, opgevangen en weer overeind gezet. Achterstevoren wel te verstaan. Is dit na Pere Ubu de nieuwe Modern Dance?

Beat Pyramid is van een ongekende klasse, zoveel is zeker. Typisch Brits ook, typisch briljant gewoon. De laatste jaren zelden zo’n imponerend debuut gehoord. De geschiedenis van de eigenzinnige popmuziek begint helemaal opnieuw en wel nu en hier in 2008.