HET FUNDAMENTALISME VAN LEO BLOKHUIS

Bob Dylan neemt halverwege de jaren zestig de elektrische gitaar ter hand, waarmee hij zijn aloude folkvrienden een cultuurschok van jewelste bezorgt. Ach, dit verhaal kenden wij nog niet. Uitentreuren is dit geschiedenislesje verteld, maar zie daar, Leo Blokhuis praat er over in het februarinummer van het Platenblad als betrof het een ontdekking van formaat. Zo zijn er meer weetjes en feitjes die Blokhuis opdist, zich eigen maakt en er mee aan de haal gaat. Blokhuis is namelijk doctorandus in de opzoekkunde. Maar hoe groot is zijn kennis van de popmuziek daadwerkelijk? Iedereen met een beetje zin voor speurwerk kan oorsprong van liedjes en vervolgcovers duiden. Niks bijzonders. Het opzoeken en aan elkaar breien van allerlei popfeiten heeft niets met inhoudelijke kennis van doen.

Popkennis ontstaat pas na jaren van ongebreideld fanatisme, het met-de-muziek-naar-bed-gaan-en-weer-wakker-worden-gevoel gekoppeld aan een mateloze nieuwsgierigheid, die veel verder reikt dan het luisteren naar popliedjes. Blokhuis stapelt echter clichés op platitudes, ziet een bepaalde gebeurtenis voor waarheid aan en legt deze vervolgens onder een vergrootglas. House Of The Rising Sun van The Animals als inspiratie voor Dylans Like A Rolling Stone? Tja, bij Leo Blokhuis is het zomaar mogelijk. Hij heeft het immers opgezocht. Dan slijpt Leo zijn potlood, zet hij zijn tongpuntje tussen de tanden en: verdikkeme, alweer een bijzondere ontdekking.

Nog zo iets. Muziekliefhebbers maken geen onderscheid tussen lp’s en cd’s. Typerend voor Blokhuis is zijn bewering om de artistieke kwaliteit van een popmuzikant te verbinden aan de speelduur van een cd. Wanneer een cd niet de speellengte van een lp heeft haakt meneer af, want “dat is precies de aandachtsspanne die een artiest voor mij heeft”. Alles wat buiten het songschema valt, vindt Leo maar niks. Gek toch zo’n conservatieve luisterhouding, terwijl veel mooie popmuziek juist buiten de lijntjes van het liedje kleurt. Dylans Visions Of Johanna is aan Leo niet besteed. In huize Leo raast nooit Like A Hurricane van Neil Young. Leo Blokhuis is een enge liedjesfundamentalist. Hij begrijpt niet dat popmuziek sinds Dylan en de Beatles uit de hand gelopen rockmuziek is, met onvoorspelbare rafels en randjes. Van Abba tot Aphex Twin, van Madonna tot Merzbow, van Neil Diamond tot Nurse With Wound. Blokhuis wil er niet aan. Zijn opvatting over het popliedje als summum van popmuziek is oubollig en braaf. Terug naar af, terug naar de jaren vijftig. Blokhuis is de Taliban van Hilversum. Wie ontmaskert dit stuitende schepsel?

WOLLT IHR DEN TOTALEN FREAK-OUT? Uniek albumoverzicht freakoutmuziek

Het is Frank Zappa die het begrip “freak” nu eens niet in negatieve zin gebruikt om andersdenkenden te veroordelen. Optredens van zijn Mothers Of Invention tijdens de zogeheten “happenings” in het Los Angeles van 1966, noemt hij dan ook met enige trots “freak-outs“. Deze “freak-out” bijeenkomsten blijken zo enerverend en overdonderend chaotisch, dat je ze niet kunt duiden met de begrippen goed of slecht. Muzieknormen vervagen. De goede smaak wordt bij het grofvuil gezet. Freak-outmuziek stelt vragen maar geeft geen antwoorden.

“On a personal level freaking out is a process whereby an individual casts off outmoded and restricting standards of thinking, dress and social etiquette in order to express CREATIVELY his relationship to his immediate environment and the social structure as a whole. Less perceptive individuals have referred to us who have chosen this way of thinking and FEELING as “Freaks”, hence the term: freaking out. On a collective level, when any number of “Freaks” gather and express themselves creatively through music or dance, for example, it is generally referred to as a FREAK OUT - Frank Zappa (hoestekst Freak Out album, Mothers Of Invention, 1966)

Bij het samenstellen van deze lijst is geput uit twee varianten: de extraverte, luidruchtige freak-outmuziek, tegenover de introverte, in zichzelf gekeerde variant. In onderstaand overzicht zijn beide categorieën aangeduid met “E” (extravert) en “I“ (introvert).

“You mean people will pay cash to hear this stuff?” – The Residents

Handleiding:

UITVOERENDEN - Albumtitel (label, formaat in bezit HP, oorspronkelijk releasejaar)

4MM - Die Geschichte Der 4 (Weltmelodie lp 1983)
Losbandig kwartetten met de Duitse schilder A.R. Penck achter de drumkit, hetgeen onder meer leidt tot ongedwongen jazzdeconstructies.

ACID MOTHERS TEMPLE & THE MELTING PARAISO UFO - New Geocentric World Of Acid Mothers Temple (Squealer lp 2001)
Zwaar over de top Japanners die hun eigen artistieke grenzen jammer genoeg niet altijd goed bewaken. Koop een of twee lp’s hooguit. (E)

RASHIED ALI & FRANK LOWE - Duo Exchange (Survival lp 1972)
Misschien wel de beste, absoluut de meest intense freejazz lp ooit gemaakt. Drums en saxofoon; meer heb je niet nodig. Horen is geloven en voelen. (E)

AMM - Ammusic (Recommended cd 1966)
DE avant-gardeklassieker! Onbevattelijke en zelden geëvenaarde schoonheid der muzikale associatie. (E) (I)

AMON DÜÜL - Disaster (BASF lp 1972)
Primitief klinkende, doorgedraaide krautrocktrip per dubbel lp. Voorloper van huidige weird folkies (No Neck Blues Band, Sunburned Hand Of The Man). Moet je minstens een keer in je leven gehoord hebben. (E)

KAREL APPEL – Musique Barbare (Philips lp 1963)
Schilder Appel kwast dwarse muzieknoten op canvas van elektronische klanken. Mooi van ruwheid, onder Appels eigen motto “I do not paint, I hit”. (E)

1981. ACH JA, VROEGER

Briano Eno & David Byrne - Mea Culpa

OP DE DRAAITAFEL DEZER DAGEN

Nick Cave

Nick Cave & the Bad Seeds - Dig Lazarus Dig (Mute lp)
Beetje onhandige en vrij prijzige uitgave. Alle nummers verspreid over een lp en bijgesloten single. Draait niet echt lekker. Heb je de lp achter je kiezen moet je de single nog draaien. Op 45 toeren! Pas dan heb je het complete album gehoord. Typische Nick Cave groeiplaat.

Velvet Underground - Live At The Gymnasium (Velvet lp)
Bootleg met zeldzame liveopname uit 1967. Bevat uiterst lange en rockachtige versie van Sister Ray en het niet eerder verschenen I’m Not A Young Man Anymore. Behoorlijke geluidskwaliteit.

OPSODEMIETEREN

Waar ik ook niet tegen kan zijn gevoelens. Wat moet je ermee? Dat zeilt maar binnen op momenten dat het je niet uitkomt, ongevraagd en vaak ook nog eens van lange duur. Wat heb je eraan? Als je het goed en wel bekijkt geen zak. Ik hou niet van die rotkrengen die te pas en vooral te onpas zich aan me opdringen, zich menen te moeten bemoeien met mijn gedachtekronkels. Heb ik mijn handen al meer dan vol aan namelijk. Als daar ook nog gevoelens bij komen, no thanks. Gevoelens zijn knap lastig. Veroorzaken oponthoud. Kortsluiting in de bovenkamer. Zijn niet in toom te houden.

En jawel hoor, tijdens het wachten op je tarwebroodje bij de bakker komen ze aandenderen, de gevoelens. Bekijk je lopend door een drukke winkelstraat de medemens in al zijn vormen en dimensies, voel je ineens iets omhoogkruipen, iets wat er vijf minuten geleden niet eens was. Dat gaat zo maar door, de hele godganse dag. Wat is er de meerwaarde van? Zijn er wetenschappelijke studies aan gevoelens besteed? “Zich bewust zijn van een bepaalde lichamelijk of geestelijke toestand”, volgens het woordenboek. Kapsones hebben ze ook nog. Liefst zou ik ze op hun bek timmeren. Gevoelens, kun je het eten?

ZOMAAR EEN BOEKJE

Zaterdag 15 maart. Ronddwalen in boekhandel De Tribune in Maastricht. Gekocht de verhalenbundel Oefeningen In Waarheid van Paul Auster. Volgens de flaptekst “Vier verhalen over het toeval, over verbazingwekkende verbanden tussen gebeurtenissen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben maar die ons wijzen op betekenisvolle patronen in ons leven”. Goed. We zullen zien. Kreeg er ook nog het boekenweekgeschenk bij.

ZOMAAR EEN PAALTJE

ZENUWLIJER

Wel eens een zenuwbeschadiging opgelopen? Zonder het te merken kun je opeens onaangekondigd je zenuw in je onderbeen ter hoogte van de knie beschadigen. Met als gevolg dat je weken, zo niet maanden als een gehandicapte over straat strompelt. Moet je mij eens zien dezer dagen. Dus op naar de neuroloog. Of beter gezegd twee neurologen, een echte en een assistente. De laatste bleek een frisse blonde meid die mij twintig minuten flink onder handen nam. Daar lag ik dan met mijn bijna ontblote onderlijf op de ziekenhuisbehandeltafel. Ik werd getest op reflexen, er volgden strekoefeningen, of ik maar even mijn tenen naar binnen en naar buiten wilde wiebelen. Ze voelde of ik wat voelde, vuurde allerlei vragen op me af, en ondertussen maar frunniken, duwen en trekken. Dit alles trof mij bepaald niet onaangenaam moet ik toegeven. Er zijn vast ergere dingen.

Even later was het uit met de pret en nam de echte neuroloog, een grijzig heerschap van een jaar of 55 het over. Zijn specialistische oog wist al na een paar minuten wat er scheelde. Zenuwbeschadiging! Niet ernstig, moet vanzelf overgaan, kan wel drie maanden duren. Oorzaak: vermoedelijk een nacht verkeerd gelegen. Tja. Nooit iets van gemerkt, behalve toen ik op een zondagochtend wakker werd en mijn linkervoet nauwelijks meer deed wat ie de avond en al die jaren tevoren wel deed: normaal lopen.

Om tot deze conclusie te komen stelde de echte neuroloog twee vragen die bij mij enige verbazing wekten. Vraag een. Had u die nacht teveel gedronken? Vraag twee. Had u soms een wilde nacht gehad? Op beide vragen moest ik ontkennend antwoorden. Bij het antwoord op de tweede vraag proefde ik zelfs enige lichte spijt. Eén wilde nacht met fotomodel

Kate Moss, daar had ik best een zenuwbeschadiging voor over gehad.

In werkelijkheid bleek ik die bewuste nacht mijn knie waar de zenuw begint en doorloopt tot aan de tenen - zo leer je nog eens wat - ongelukkig te hebben gemanoeuvreerd. Niks wilds aan. Iedereen kan het. Alleen moet ik er een halfmanke poot aan over houden. Het schiet niet op, het leven als veertigplusser.

1932 IN 2008

Sinds anderhalf jaar woon ik in een huis uit 1932. Voor wie zich hierbij niks kan voorstellen: witte dakoverstekken, een houten rolluik, hoge plafonds, glas in lood ramen, een donkerbruine megatrap met krakende treden naar de slaapkamers en eentje naar de zolder, een vestibule met half draaiend raamdeur alsof je de keuken van een oud cruiseschip betreedt, parketvloer, marmeren betegeling in de gang, ruime kamers, een bijkeuken die groter is dan de keuken en een ruimte waar je, raar idee eigenlijk, bijna nooit komt, de zolder.

En ach, hoe zal ik het zeggen, het is even wennen na jarenlang in een gelijkvloers tweekamerappartement te hebben gewoond. In het begin weet je niet waar je het zoeken moet. Wennen aan de vele kamers en ruimtes. Wennen aan trap op trap af, trap op trap af. Waar ligt de hamer? Oh die ligt nog boven. Heb ik die verfkwast onder laten liggen? En hupsakee. Enfin, het is allemaal wat groter, ouderwetser en minder luxe dan nieuwbouw. Een huis met karakter, dat wel. ’s Nachts kraakt het zo nu dan. Een huis met kuren. Er is altijd wat te doen. Maar dat doen heb ik inmiddels opgegeven. Voor mijn gevoel is er nu voldoende geverfd en verbeterd, al kan de keukendeur nog een laagje gebruiken. Ik kom alleen nog in actie als het echt niet anders kan. Onlangs ging het slot van de slaapkamerdeur kapot. Gewoon even het slot vervangen zou je zeggen. Helaas, grote cilindersloten zijn niet meer verkrijgbaar. Heb er een kleine voor in de plaats laten zetten door extra stukjes hout te gebruiken om het ontstane binnen gat in de deur op te vullen.

Poetsen! Krijgt een totaal andere dimensie. Heeft meer weg van zwoegen. Zweetdruppels en rugklachten na het zuigen van één slaapkamer. Pas een week later ben ik toe aan de volgende kamer, als ik zin heb tenminste, de rugklachten over zijn, de zon niet uitnodigt om te gaan luieren.

Ook is de temperatuur buiten van invloed op de gesteldheid binnen. Hout zet uit bij het stijgen van temperatuur. Langzaam maar zeker worden de deuren stroever, het glas-in-lood van de douche laat warme, ’s winters lekker koude lucht door. Warmte of kou blijft in huis net iets langer hangen dan nodig is. Kortom, de stookkosten bedragen op dit moment 240 euro per maand.

Verder hoor je mij niet klagen.

Wonen in dit huis heeft iets authentieks, een terug naar vroeger gevoel, is sfeervol en knus. Als ik er rondloop verbaas ik me over de oppervlakte. Ben ik boven kijk ik even de trap langs of ik de begane grond nog kan zien. De slaapkamer betreden gaat gepaard met charmante kraakjes en piepjes van het hout onder de vloerbedekking.

Soms krijg ik bezoek van ongenode gasten die zich hier komen warmen: spinnen van groot tot mini, van tentakelig tot lief. Als het erg vochtig is buiten, sluipt een waterslak de keuken in. Hoe het allemaal binnenkomt, geen idee, doch zelf weer naar buiten kruipen, ho maar. Dan zie je mij met glas en viltje erop om gevangen diertje niet te laten ontsnappen, naar buiten achterom lopen om het schepsel terug de natuur in te sodemieteren. Wie niet horen wil moet maar voelen. Zonder het zelf te beseffen maakt het spul namelijk ernstige inbreuk op mijn privacy. Ik denk weleens: de insecten nemen de aarde in bezit en beginnen de geneugten van de mens te ondermijnen. Zit ik vol spanning een porno dvd te bekijken, het hoogtepunt eindelijk nadert, zie ik zo’n mormeltje over het parket kruipen. Zeg dan maar toedeledokie tegen het hoogtepunt.

MOOIE FOTO VAN DIAMANDA GALAS

Diamanda Galas, zangeres
Foto: Austin Young