ROLLING HOEREN

Uiterst merkwaardig is het wanneer je bemerkt hoe het vorderen van je leeftijd gepaard gaat met een toenemende bewondering voor sommige muzikanten en hun platen. Naarmate je zelf ouder en hopelijk wijzer wordt leer je de artiest en zijn oeuvre beter begrijpen.

Ik zou niet weten hoe ik het anders moet omschrijven. In zekere zin apprecieer ik het werk van Bob Dylan nu beter dan toen ik jong was; voor zover het werk van Bob Dylan überhaupt valt te begrijpen. Hetzelfde heb ik met The Rolling Stones. Ik draai vanaf mijn vijftiende Stonesplaatjes, maar pas nu vind ik, veertigplusser, hun albums beter dan ooit. Naar The Beatles luister ik zelden of nooit meer, terwijl ik ze destijds toch ook grijs draaide. Die liedjes kennen we onderhand wel. Erg fraai en onvergetelijk natuurlijk, maar uiteindelijk niet iets om keer op keer op te zetten. Stonessongs hebben echter een niet te onderschatten meerwaarde. Het maakt dat ik nog steeds graag naar ze luister.

Die meerwaarde luidt: rock-’n-roll. De beste Stonessongs verkeren in voortdurende staat van agitatie, zijn onderhuids nerveus en sexy. Bij de Beatles denk ik nooit aan seks. Hè, daar komen ze uit mijn platenkast gerold: Beggars Banquet, Let It Bleed, Get Yer Ya Ya’s Out, Exile On Main Street, Sticky Fingers, Love You Live, Some Girls, Tattoo You en A Bigger Bang. Het lijken wel namen van escortbureaus.