1932 IN 2008

Sinds anderhalf jaar woon ik in een huis uit 1932. Voor wie zich hierbij niks kan voorstellen: witte dakoverstekken, een houten rolluik, hoge plafonds, glas in lood ramen, een donkerbruine megatrap met krakende treden naar de slaapkamers en eentje naar de zolder, een vestibule met half draaiend raamdeur alsof je de keuken van een oud cruiseschip betreedt, parketvloer, marmeren betegeling in de gang, ruime kamers, een bijkeuken die groter is dan de keuken en een ruimte waar je, raar idee eigenlijk, bijna nooit komt, de zolder.

En ach, hoe zal ik het zeggen, het is even wennen na jarenlang in een gelijkvloers tweekamerappartement te hebben gewoond. In het begin weet je niet waar je het zoeken moet. Wennen aan de vele kamers en ruimtes. Wennen aan trap op trap af, trap op trap af. Waar ligt de hamer? Oh die ligt nog boven. Heb ik die verfkwast onder laten liggen? En hupsakee. Enfin, het is allemaal wat groter, ouderwetser en minder luxe dan nieuwbouw. Een huis met karakter, dat wel. ’s Nachts kraakt het zo nu dan. Een huis met kuren. Er is altijd wat te doen. Maar dat doen heb ik inmiddels opgegeven. Voor mijn gevoel is er nu voldoende geverfd en verbeterd, al kan de keukendeur nog een laagje gebruiken. Ik kom alleen nog in actie als het echt niet anders kan. Onlangs ging het slot van de slaapkamerdeur kapot. Gewoon even het slot vervangen zou je zeggen. Helaas, grote cilindersloten zijn niet meer verkrijgbaar. Heb er een kleine voor in de plaats laten zetten door extra stukjes hout te gebruiken om het ontstane binnen gat in de deur op te vullen.

Poetsen! Krijgt een totaal andere dimensie. Heeft meer weg van zwoegen. Zweetdruppels en rugklachten na het zuigen van één slaapkamer. Pas een week later ben ik toe aan de volgende kamer, als ik zin heb tenminste, de rugklachten over zijn, de zon niet uitnodigt om te gaan luieren.

Ook is de temperatuur buiten van invloed op de gesteldheid binnen. Hout zet uit bij het stijgen van temperatuur. Langzaam maar zeker worden de deuren stroever, het glas-in-lood van de douche laat warme, ’s winters lekker koude lucht door. Warmte of kou blijft in huis net iets langer hangen dan nodig is. Kortom, de stookkosten bedragen op dit moment 240 euro per maand.

Verder hoor je mij niet klagen.

Wonen in dit huis heeft iets authentieks, een terug naar vroeger gevoel, is sfeervol en knus. Als ik er rondloop verbaas ik me over de oppervlakte. Ben ik boven kijk ik even de trap langs of ik de begane grond nog kan zien. De slaapkamer betreden gaat gepaard met charmante kraakjes en piepjes van het hout onder de vloerbedekking.

Soms krijg ik bezoek van ongenode gasten die zich hier komen warmen: spinnen van groot tot mini, van tentakelig tot lief. Als het erg vochtig is buiten, sluipt een waterslak de keuken in. Hoe het allemaal binnenkomt, geen idee, doch zelf weer naar buiten kruipen, ho maar. Dan zie je mij met glas en viltje erop om gevangen diertje niet te laten ontsnappen, naar buiten achterom lopen om het schepsel terug de natuur in te sodemieteren. Wie niet horen wil moet maar voelen. Zonder het zelf te beseffen maakt het spul namelijk ernstige inbreuk op mijn privacy. Ik denk weleens: de insecten nemen de aarde in bezit en beginnen de geneugten van de mens te ondermijnen. Zit ik vol spanning een porno dvd te bekijken, het hoogtepunt eindelijk nadert, zie ik zo’n mormeltje over het parket kruipen. Zeg dan maar toedeledokie tegen het hoogtepunt.