ZENUWLIJER

Wel eens een zenuwbeschadiging opgelopen? Zonder het te merken kun je opeens onaangekondigd je zenuw in je onderbeen ter hoogte van de knie beschadigen. Met als gevolg dat je weken, zo niet maanden als een gehandicapte over straat strompelt. Moet je mij eens zien dezer dagen. Dus op naar de neuroloog. Of beter gezegd twee neurologen, een echte en een assistente. De laatste bleek een frisse blonde meid die mij twintig minuten flink onder handen nam. Daar lag ik dan met mijn bijna ontblote onderlijf op de ziekenhuisbehandeltafel. Ik werd getest op reflexen, er volgden strekoefeningen, of ik maar even mijn tenen naar binnen en naar buiten wilde wiebelen. Ze voelde of ik wat voelde, vuurde allerlei vragen op me af, en ondertussen maar frunniken, duwen en trekken. Dit alles trof mij bepaald niet onaangenaam moet ik toegeven. Er zijn vast ergere dingen.

Even later was het uit met de pret en nam de echte neuroloog, een grijzig heerschap van een jaar of 55 het over. Zijn specialistische oog wist al na een paar minuten wat er scheelde. Zenuwbeschadiging! Niet ernstig, moet vanzelf overgaan, kan wel drie maanden duren. Oorzaak: vermoedelijk een nacht verkeerd gelegen. Tja. Nooit iets van gemerkt, behalve toen ik op een zondagochtend wakker werd en mijn linkervoet nauwelijks meer deed wat ie de avond en al die jaren tevoren wel deed: normaal lopen.

Om tot deze conclusie te komen stelde de echte neuroloog twee vragen die bij mij enige verbazing wekten. Vraag een. Had u die nacht teveel gedronken? Vraag twee. Had u soms een wilde nacht gehad? Op beide vragen moest ik ontkennend antwoorden. Bij het antwoord op de tweede vraag proefde ik zelfs enige lichte spijt. Eén wilde nacht met fotomodel

Kate Moss, daar had ik best een zenuwbeschadiging voor over gehad.

In werkelijkheid bleek ik die bewuste nacht mijn knie waar de zenuw begint en doorloopt tot aan de tenen - zo leer je nog eens wat - ongelukkig te hebben gemanoeuvreerd. Niks wilds aan. Iedereen kan het. Alleen moet ik er een halfmanke poot aan over houden. Het schiet niet op, het leven als veertigplusser.