DE OVERDAAD

Teveel muziek is vast niet goed. Hoeveel muziek kan een mens aan? Wordt een mens gelukkig van een goed gevulde platenkast? Het zijn vragen waar ik nog geen duidelijk antwoord op heb, maar ik vind het wel verdacht dat ik ze opschrijf. Twintig jaar geleden was ik er nooit opge­komen. Waarschijnlijk heeft het antwoord op deze levensvragen te maken met hoe je je voelt op de dag dat de vragen worden gesteld. Het gevoel bepaalt het antwoord en kan dus per dag verschillen. Toch zijn het interessante vragen. Vooral die ene: wordt een mens gelukkig van een kast vol platen?

Intussen vorderen de jaren en sta ik vaker minutenlang voor de goed gevulde kast. Dan wordt het stil. Heel erg stil. De ruggen van de hoezen staan stijf tegen el­kaar. De kast zwijgt. Kast en collectie wor­den liever niet minutenlang aan gestaard. Ze weten zelf ook wel hoe de zaken er voor staan. Wellicht is het antwoord het rigoureus opschonen van de verzameling, het kaf van het koren, u kent het wel. Wat moet je met lp’s die je niet meer goed vindt en waarvan je nu zeker weet dat je ze nooit meer goed zult vinden. Aaaaah, wacht eens even, voor de zekerheid toch eens even draai­en, je weet maar nooit. Niets is zo erg als een plaat verkopen die je jaren later bij toeval weer hoort en opeens toch wel verdomde goed blijkt. Shit. Natuurlijk is zo’n plaat inmiddels een zeer gewild collector’s item waarop de eBay-biedingen de honderd dol­largrens ruimschoots overschrijden.

Meestal is het omgekeerde het geval. Platen die je ooit goed vond, maar na herbeluistering reeds bij het tweede de naald subiet omhoog doet gaan. Weg ermee. Geplastifi­ceerde binnenhoes vervangen door een papieren binnehoes. Enkele dagen later sjouw ik een stapeltje naar de tweedehands platenwink­el. “Zo, aan het opruimen?”, klinkt het schamper vanachter de toonbank. De pla­tenboer annex aanstormend maatschappe­lijk werker beoordeelt, ervaren als hij is, mijn gemoed aan mijn van wanhoop door­trokken gelaatsuitdrukking en het sta­peltje ruk dat ik uit mijn tas haal. Een we­derzijdse blik is voldoende om er verder geen woorden aan vuil te maken. Wij we­ten: platen uit de kast betekent opruimen in je hoofd.

Dat mag ook best na decennia lang het hoofd te hebben volgepropt met muziek, muziek en nog eens muziek. En wie zegt dat je het allemaal moet bewaren? Het album Aja van Steely Dan kan ik dro­men. Zal ik Aja missen als ze er niet meer is? Als ze geen deel meer uit maakt van mijn religie? Aja, de verstotene, be­vindt zich niet meer in mijn hoofd en… uit de kast is uit het hoofd is uit het hart.

Twij­fel en weemoed strijden om voorrang, maar de opluchting wint op het nippertje. Aja hoef ik godzijdank niet meer te draaien c.q. te dulden. Weg schuldgevoel. Ruimte schep­pen. Orde op zaken stellen.