Zo nu en dan droom ik over een platenzaak met uitsluitend zeldzame lp’s. Het paradijsje bevindt zich op loopafstand van mijn woning. Iedere dag wandel ik even naar binnen om de juweeltjes te bekijken. Ze liggen er bij alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Obscure bands als Open Mind, Second Hand, Igor Wakhevitch, Group 1850, mono-uitgaven van de Beatlesalbums, de eerste originele Residents-lp en meer curieuze exotica. Dat ligt hier zomaar te liggen. In mijn droom neem ik de hoezen ter hand, bekijk ze uitvoerig en, nu komt het ongelooflijke, leg ze keurig weer terug in de schappen. In mijn droom koop ik nooit een plaat. Verbazingwekkend genoeg verloopt de droom buitengewoon rustig, op het moment dat ik het vinylparadijs met lege handen verlaat schrik ik niet badend in het zweet wakker. Buitengewoon ontspannend is dit droomachtige visioen waarin alle handelingen normaal lijken en het ontwaken plezierig.
Godallemachtig, wat is er aan de hand Harry?
Word ik soms knettergek? Enkele dagen na de droom ga ik een kijkje nemen of de platenzaak met collectors items daadwerkelijk bestaat. Je weet het maar nooit. Kylie Minogue kan ook ieder moment aanbellen. Daarom. Verdomd, ik zie warempel mensen in- en uitlopen. Stel je voor, zou deze droom dan toch geen bedrog zijn? Ik merk dat ik een tikje nerveus word. Even later sta ik pal voor de etalage, ter plekke test ik het waarheidsgehalte van mijn droombeeld. Het ziet er precies zo uit als in de bewuste nacht, maar wat ik me van de droom niet herinner is de knalrode vloerbedekking.
Ik gluur door een van de ramen en zie hoe enkele dames kartonnen dozen uitpakken. Wat ze te voorschijn halen lijkt allerminst op het formaat van een grammofoonplaat. Een langwerpig voorwerp, verpakt in plastic, een centimeter of 17 schat ik. Weer een andere doos maakt een rinkelend geluid alsof twee stukken ijzertjes tegen elkaar kaatsen. Vreemd. Wat ik ook zie en hoor: geen platen, geen muziek. Mijn geest, toch al geen baken van rotsvast vertrouwen, raakt nu pas goed ontregeld. Wat dozen uitpakkende dames al niet kunnen bewerkstelligen. In plaats van platenschappen zie ik vitrines vol allerhande plastic gadgets. Plots komt een meisje op me af met in haar hand een rood zweepje. Ik doe net of ik haar niet zie en maak dat ik weg kom.
Het heeft allemaal met “loslaten” te maken harry, tenminste bij mij..
Heb namelijk ook zulke dromen. Alleen als ik ga controleren blijkt het gewoonweg weer om een nieuwe schoenzaak te gaan.
Hallo Harry,
uit bovenstaande blijkt dat jij ook een gewoon mens bent, want wie ligt er nou echt wakker van collector’s items. Zelfs in je dromen zet dit zich voort. Gelukkig maar!
Nog even m’n complimenten over je stukje in het recente Platenblad;
heel mooi geschreven. Ik projecteer dat kleine verlangen meer naar vrouwen. want daar moet de wereld het uiteindelijk toch van hebben
(ik bedoel dat verlangen naar vrouwen). Volgens mij doel jij meer op muziek en beeld; heb ik dat richtig. Maar het maakt allemaal niet uit:
het gaat om een glimp, zoals jij schetst, die niet meer uit je brein is te krijgen en blijft knagen, als een beaver. Bedoel je dat?
Nog even verder luisteren naar Wigwam’s – Tombstone Valentine; niet te
euforisch gaan worden m.b.t. dat kleine stukje mooie muziek, anders kunnen ze me opbergen in die Tombstone.
Groeten,
John
Hallo John,
Dit stukje waar jij op doelt is voor meerdere uitleg vatbaar inderdaad. Ik zal het binnenkort op dit weblog zetten. Je bent in elk geval een geestverwant. Mooi.