Een van de weinige programma’s waar ik voor thuis blijf is de Late Show met David Letterman. Sinds april 2008 te zien bij de televisiezender Het Gesprek. The Late Show With David Letterman zoals het programma volledig luidt is niet onomstreden: typisch iets voor liefhebbers of voor haters. Ik behoor tot de eerste categorie. Er is namelijk iets bijzonders aan de hand met dit Amerikaanse showprogramma. De truc is echter dat je hier pas achterkomt wanneer je er regelmatig naar kijkt en niet al na een keertje afhaakt.
The Late Show With David Letterman bevat namelijk absurdistische humor en momenten van volstrekte waanzin. Wanneer een uitzending eenmaal op dreef is ontstaan er welhaast Monty Pythonachtige proporties. Geef toe, zoiets verwacht je niet in talkshow die door miljoenen Amerikanen wordt bekeken. Met een onzichtbaar getimede achteloosheid speelt Letterman zijn troef voor een soort humor die droogkomisch is, zelfrelativerend maar ook scherpzinnig en sarcastisch. Iedere keer weer legt hij een enthousiasme en gevatheid aan de dag waar je niet aan merkt dat hij dit al sinds 1980 doet. De eerste jaren bij NBC, sinds 1993 voor de zender CBS.
Zit je je net te verkneukelen bij een smakelijke anekdote, springt Letterman opeens lukraak over op een heel ander te gek voor woorden thema. Zo maakt hij ons deelgenoot van een teek onder in zijn rug, welk diertje zo wil hij ons doen geloven hem nog tijdens de show dreigt te gaan verslinden. Om dit te onderstrepen rolt Letterman zijn oogkassen vervaarlijk heen en weer. In een andere aflevering miauwt hij krols naar de orkestleider of blikt hij vanonder zijn brilmontuur olijk op wanneer er weer eens een toeschouwer schreeuwend aan de balustrade hangt.
Gespeeld boosaardig is sidekick Alan Kalter. De roodharige Kalter schroomt niet bij wijze van verbaal tegengif Letterman met geprononceerde stem de les te lezen. Bijvoorbeeld wanneer deze teveel eer naar zich toetrekt tijdens interviews. Een scheldkanonnade met een motherfucker hier en een asshole daar is dan niet van de lucht. Vooraf bekokstoofd natuurlijk, maar niettemin verbazingwekkend omdat wij in Nederland in de veronderstelling verkeren dat de Amerikaanse televisie zo huiverig is voor krachttermen.
Een vondst van jewelste is Lyle. Ongevraagd neemt Lyle midden in een show plaats naast Letterman. Lyle is in alles het tegenovergestelde van de stagiair die hij beweert te zijn. Het imago van de volgzame stagiaire is aan Lyle niet besteed. Met een licht homo-erotische ondertoon plaagt Lyle op coole wijze zijn werkgever middels dubbelzinnige kwinkslagen en formuleringen die hij uitspreekt met een ongekende woordsouplesse en intonatie. Kostelijke ingrediënten voor een uurtje ongecompliceerd vermaak.
Dan heb ik het niet eens over de Great Moments In Presidential Speeches waarin de stupiditeiten van George Bush nog eens worden benadrukt, de Fun Facts en natuurlijk de Stupid Pet Tricks.
The Late Show biedt voorts ruim baan aan jonge, onbekende popacts zoals recentelijk The Gutter Twins en Nicole Atkins. Aan eigengereidheid in de muziek geeft de programmaleiding blijkbaar de voorkeur. Onlangs vermocht The Mars Volta hun potje ADHD-rock door de zaal schoffelen. Leuk detail: mits verkrijgbaar kondigt Letterman zijn muzikale gasten aan door opzichtig de hoes van hun recentste vinylalbum te tonen. “Goh, kijk eens wat die cd’s tegenwoordig groot zijn geworden!”. Een man van de grammofoonplaat dus, een man naar mijn hart.
Is het dan allemaal zo geweldig wat we te zien krijgen in dit programma? Welnee. Bij opkomst vertelt Letterman grappen die soms erg flauw en voorspelbaar zijn. Bovendien ontgaat menig Nederlandse kijker de finesse van een mop aangezien ze inhoudelijk erg inside Amerikaans zijn. Aanschuivende beroemdheden mogen kritiekloos film of boek komen promoten, om nog maar te zwijgen van het onwelluidende Paul Shaffer & the CBS Orchestra. Neem de minpuntjes met een korreltje zout en The Late Show With David Letterman is met afstand het beste programma op de Nederlandse televisie.
The Late Show With David Letterman wordt van maandag t/m donderdag uitgezonden door Het Gesprek om 19.45 en 23.30 uur.
Qua muziek is Letterman geweldig. Want inderdaad, Mars Volta zal je hier niet snel bij Pauw & Witteman of Robert Jensen tegenkomen. Erg gedurfd, en dat voor een Amerikaan. De huisband is trouwens ook van hoge kwaliteit. Van Letterman’s lijstjes snap ik vaak de grap niet.
Met name de Top Ten List is erg gericht op typisch Amerikaans inside informatie/kennis.