LIEVE MATTHIJS,

Televisie kijken schept duidelijkheid. Je weet wat je krijgt en soms levert deze wetenschap nieuwe inzichten in de menselijke psyche. Jammer dat aan jou Matthijs geen psyche te ontdekken valt. Als ik jou hoor praten is de gedachte aan ongedierte nooit ver weg. Ik geef toe, ongedierte is mijn lust en leven en volgens Theo Ploeg ben ik ook nog sociaal moeilijk in de omgang. Maar ik leef tenminste niet van de oppervlakkigheid en de vooronderstellingen. Begrippen waarmee jij iedere avond gesprekken, interviews kun je ze niet noemen, degradeert tot de borrelpraat en theekrans die jouw leven blijkbaar beheersen. Natuurlijk kan het leven niet altijd diepzinnig zijn, of filosofisch van aard. Om aan ons kijkers jouw onvermogen te tonen is edoch wat overdreven.

De overdrijving is trouwens een eigenschap die jij Matthijs tot in de puntjes beheerst. Onderwerpen en gasten, het maakt niet uit waarover het gaat, het maakt niet uit wie er aan tafel zit, ze dienen slechts het door jou zo gewaardeerde cliché en het spreekwoord van de mug en de olifant. Miles Davis en Chet Baker zijn de enige trompettisten die jij kent en daarom door jou postuum gepijpt worden in stuitende bewierokingen. Alsof de kijker een domoor is. Wat hij misschien ook is. Misschien zie ik het verkeerd en heb je het goed voor met de kijkende mens. Net zoals kakkerlakken nuttige diertjes zijn. Ze vreten wat de mens laat liggen. En geloof me, de mens laat veel liggen.

Omdat ik de aard van het ongedierte ken en weet waartoe het in staat is, moet ik het bestrijden. Mijn streven is om elk ongedierte de plek te wijzen waar het thuishoort. Ergens onderin de vuilnisbelt van de ternauwernood ademhalende organismen. Jij moet je plek nog zien te vinden. Ik verzeker je dat je er niet ver meer van bent verwijderd. Je bent warm. Je wordt met de dag warmer.

Je liefhebbende stalkertje,

Harry Prenger