Slechts vijf centimeter nog tussen het latje en het plafond. Daar sta je dan net te doen of het de gewoonste zaak van de wereld is. Ikbenwelwatgewend veinzen. Verder, de hele vitrinekast volgepropt met dildo’s en vibrators in alle soorten en maten. Dat komt zo. Mevrouw die me ontvangt bestierde vroeger een sekswinkel. Met vroeger bedoel ik de jaren zeventig. Sexboetiek. Porno door mannen met bakkebaarden tot aan de kin en vrouwen in schreeuwende lingerie. Restanten uit de nering staan nu uitgestald in haar woonkamer. Dus u verzamelt dildo’s?
Vrijpostig, pontificaal, amicaal, best opdringerig. De een verzamelt postzegels, de ander pleziertjes voor het tussengebeente. Ik word aangestaard door honderden stimulators van ongekend pluimage. Dit is geen verzameling, dit is een staat van zijn. Wanneer ze de keuken inloopt neem ik er eentje beet, een paarse. Het formaat komt me niet echt bekend voor. Waar moeten de batterijen in? Oh, wacht deze is zonder. Zelfbediening.
“Heb je deze gezien?”, roept ze even later terwijl ze een dildo voor mijn neus tovert die een voortdurende schijnbeweging maakt. Ik bekijk het ding maar voel geen aanstalten het apparaatje in mijn handen te nemen. “Ik heb het al zo vaak gezegd en blijf het zeggen. Vrouwen hebben geen mannen nodig, we kunnen net zo goed zonder, haha”. Haar knipoog houdt het midden tussen vet en verleiding. Ik voel me even het jongetje van twaalf dat in de Candy bladert. De Candy en ik. Ook wij waren toen ook een staat van zijn. Verdere details zal ik u besparen.
“Kijk deze hier, werd vaak gebruikt in darkrooms in Amsterdam, die had je toen al, alleen voor vrouwen, wist je niet, hè?” Nee, dat wist ik niet. Haar commentaar laat ik van me af glijden. Ik verwonder me over de fallussen, de een nog fierder en feller dan de ander. Glanzend. Opgepoetst. Ik voel me een beetje raar, machteloos, luchtledig.
Misschien is een man inderdaad overbodig, in het hier en nu. “Mijn man is jaren geleden bij me weggegaan. Denk je dat ik hem mis, haha”. Ze heeft de stilte die ik zo nu en dan laat vallen opgemerkt en opgeteld bij de vragende blik in mijn ogen. Vrouwen en sekswinkels worden vrouwen van de wereld, die maak je niks wijs. Dat wist ik natuurlijk wel, maar ik doe net of ik ook van de wereld ben, al ik word ik er een beetje misselijk van.
