PLATEN PRATEN: Gerry Rafferty’s City To City

gr-baker-street.jpg

Vreemd dat je weet wat je denkt, maar niet wat je moet zeggen. De innerlijke gesprekken die ik met mezelf voer leiden meestal nergens toe, althans niet tot de rigoureuze ommezwaai in mijn leven die ik me elk weekend voorneem. Maandagochtend gaan we weer over tot de orde van de dag alsof er niks aan de hand is. Misschien wel een hele geruststelling. Daarnaast voer ik ook gesprekken met platen. Tijdens zo’n gesprek vragen de platen zich af of ze mogen blijven. Menige lp is de afgelopen jaren na zo’n dialoog met de noorderzon vertrokken. Eentje maakte het zo bont dat ik hem niet liet weggaan maar in tweeën deelde, doormidden brak zeg maar, wat nog een heel gedoe was. Toch zijn er nog lp’s die mij van het tegendeel overtuigen. Tot in lengte van dagen mogen ze met hun smalle ruggetje in de platenkast blijven schitteren. Voorafgaand aan de draaibeurt werp ik de lp een vermanende blik toe, vastbesloten hem de rug te keren. Maar één draaibeurt kan voldoende zijn om van mening te veranderen. Wanneer de plaat zijn rondjes draait, ontstaat er een dialoog, waarin wordt onderhandeld, gewikt en gewogen, gescholden of getreurd. Hoe steviger de muziek zich in hart en hersens hecht, hoe groter de kans op een geslaagd gesprek.

Speurend door tweedehandse platenbakken zie ik lp’s die ik ooit in mijn bezit had. Ze staren me aan alsof ze willen zeggen: neem me terug, ooit vond je mij goed. Af en toe ga kan ik het niet langer aanzien en ga ik overstag. Onlangs redde ik Gerry Rafferty’s City To City van een armoedig bestaan uit een plaatselijke 1 euro bak. In 1978 vond ik dit een prachtige plaat. Echter, in een vlaag van complete verstandsverbijstering in combinatie met geldgebrek, opruimwoede en wat dies meer zij, kieper je soms zomaar wat lp’s achterover. En daar ging City To City.

Dat was toen.

Wanneer City To City op de draaitafel ligt, verbaas ik me al halverwege kant een erover deze lp ooit te hebben weggedaan. Meer nog dan in 1978 is dit een bijzondere en tijdloze plaat. City To City is de Britse tegenhanger van het Beach Boysalbum Holland, vol poëtisch getoonzette verlangens, gedragen door het prijsnummer Baker Street. In deze van perspectief veranderende song blijkt de verteller een zijn eigen woning naar binnen zwalkende alcoholist te zijn. In de beschermde omgeving van zijn huiskamer praat hij zichzelf moed in, hopend op een ommezwaai in zijn leven. Tegen beter weten in natuurlijk. De volgende dag voert hij als vanouds weer een diepgaande dialoog met fles alcohol. Gelaten ondergaat de hoofdpersoon in Baker Street zijn lot; hij beseft dat hij voor altijd een “rolling stone” zal blijven.

(eerder gepubliceerd in Platenblad, aug/sept. 2007)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s