Joy Division Closer 1980

JoyDivision-CloserWat een gedoem destijds, eind jaren zeventig begin jaren tachtig. Joy Divisions tweede album Closer was net verschenen, ik met de trein naar Music Plus in Maastricht. Ik zie mezelf nog zitten tijdens de terugreis de hoes bestuderend. Hemelwit, albumtitel plechtstatig boven de zwartwit graffoto van Bernard Pierre Wolff.

Wrange wending: enkele weken voordat de plaat verscheen, verkoos zanger Ian Curtis het eeuwige boven het tijdelijke. De plaat werd gedraaid en gedraaid en groeide zoals bekend uit tot een klassieker, niet in het minst voor mij persoonlijk. Overigens sprak het naargeestige en gejaagde in Curtis’ zang, en de klasse van de songs me meer aan dan het mij bij elke draaibeurt besluipende gemoed van nihilisme.

Wat me altijd is bijgebleven is Curtis’ keelkloppende dictum van het woord Isolation. Misschien een van de redenen waarom ik de plaat al jaren niet meer uit de kast heb gehaald. En ach, eigenlijk ken ik ‘m ook van buiten, datzelfde grijsgedraaide exemplaar waarmee ik toen de vijand, de werkelijkheid van alledag, te lijf wilde gaan. 1980. Achttien was ik.

3 thoughts on “Joy Division Closer 1980

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s