BOB DYLAN EN IK

Soms wordt het onvoorstelbare voorstelbaar. Jarenlang vertoeft het onvoorstelbare op geruime afstand om pas met het klimmen der jaren, en dan nog sluipenderwijs, voorstelbaar te worden. Als iets maar lang genoeg geleden heeft plaatsgevonden is het net alsof het nooit is gebeurd. De tijd is immers de vijand van het geheugen. Maar dan, op een onverwacht moment, heel even maar, zie je het opeens duidelijk voor je. Het gebeurt in een flits. Een flits waarin je jezelf terugziet in de tijd.

Zo zie ik mezelf als jochie van zestien V&D binnenwandelen. Ergens in 1978, midden in het tijdperk van de lp. In het zwart van de vinylgroeven blinkte de muziek je tegemoet. Felix Meurders draait wekenlang bijna iedere dinsdagochtend Baker Street van Gerry Rafferty. Debuutalbums van Dire Straits en Kate Bush verschijnen. In 1978 is het wachten geblazen op de opvolger van Fleetwoord Mac’s Rumours. In 1978 wist je nog niet dat ‘alles van waarde weerloos is’ (Lucebert). Oftewel: hoe enkele jaren later het zwarte goud rücksichtslos werd vervangen door een zilverkleurig schijfje. Hierin zag je geen muziek, hooguit jezelf.

Het vinyl lag in 1978 dus nog voor het oprapen. Zoals afgeprijsde heruitgaven van Bob Dylan-lp’s, pontificaal beplakt met oranje Nice Price-sticker. Ik zie mezelf op de platenafdeling van V&D, vol verbazing door de bakken bladerend om even later ongeduldig huiswaarts te keren met een stapeltje lp’s onder de arm. het was niet mijn eerste kennismaking met de muziek van Bob Dylan. Ik had al een tijdje het album Desire, dat ik zo goed vond vanwege de vlammende single Hurricane. Maar ik moest en zou Bob Dylan onder de knie krijgen, te beginnen met de eerste lp’s. Op het moment dat de naald in The Freewheelin’ Bob Dylan neerdaalde, trok ik een gezicht alsof ik rioollucht opsnoof. Mijn god, wat een gejengel met die mondharmonica en dat was toch geen zingen. Sodemieter op zeurpiet! En dan die teksten!

200px-highway_61_revisited.jpg
Enfin, 1978 was het geboortejaar van mijn Bob Dylan-hekel en de komende jaren werd het alleen maar erger. Met grote zorg zocht ik mijn Dylanplaten uit in de hoop dat het tij misschien zou keren. Die reli-platen liet ik meteen links liggen. Shot Of Love kon er mee door, maar het houterige Infidels was toch iets teveel gevraagd van mijn incasseringsvermogen. Oh Mercy liet ik daarom ook maar schieten, een grote vergissing zo bleek jaren later. Tussendoor kocht ik Highway 61 Revisited en Subterranean Homesick Blues, platen die mijn mening over Dylan weliswaar in positieve zin beïnvloedden, maar de daadwerkelijke ommekeer kwam uit onverwachte hoek en was op zijn zachtst gezegd verpletterend.

bobdylanthebootlegseriesvol1.jpg

Begin jaren negentig deed de plaatselijke fonotheek haar complete verzameling cd’s van de hand. Ik dacht: doe eens gek, en telde de gevraagde vier tientjes neer voor Dylan’s Bootleg Series-box. Drie cd’s. Een langwerpig boekje. Een doos op lp-grootte. Het begin van mijn tot op de dag van vandaag voortdurende Bob Dylan-liefde! Het onvoorstelbare voorstelbaar gemaakt. Het onacceptabele geaccepteerd. Verdikkeme, zulke pure, authentieke songs hoor je tegenwoordig nauwelijks. Wat een indringende, rauwe stem, waar die mondharmonica wonderwel bij past. En dan die teksten! Kortom, met elke draaibeurt steeg mijn waardering voor Dylan. Ik draaide de oude lp’s weer, raakte in de ban van zijn samenwerking met The Band (The Basement Tapes), verslond boeken en tijdschriften over mijn nieuwe oude held.

Gaat het ouder worden dan toch gepaard met een groeiend besef van wijsheid, zoals zo vaak wordt beweerd. Waarom hoor je als veertigplusser zoveel meer dan op je zestiende of je dertigste? Zeg maar de dingen en de details die je toen niet hoorde of niet wilde horen. Te druk met jong zijn.

4 thoughts on “BOB DYLAN EN IK

  1. Voor mij een echt déja vue verhaal. Ook ik had aanvankelijk moeite met Dylans’ geneuzel, maar na de ‘tigste’ keer maggy’s farm op de radio was ik vertrokken. Zo maken ze er niet veel meer

  2. bij mij viel het kwartje ook pas toen ik in 1998 Desire uit de tweedehandsbak plukte. moet ik wel zeggen dat ik me nog niet heb gewaagd aan Dylan van ná dat album. durf ik namelijk niet. terechte angst?

  3. Tja, Desire is wel een geval apart in Dylans oeuvre. Afgezien van Oh Mercy verscheen er in de jaren 80 niets bijzonders. Modern Times, zijn recentste album, is zonder meer een geweldig album vol dubbele bodems. Schrik echter niet van Dylans kraakstem!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s