Belevenis : No Neck Blues Band in Zaal Belgie Hasselt

NN

In 2003 was ik getuige van het debuutoptreden van The No Neck Blues Band op het Europese vasteland. Het concert maakte zo’n indruk op me dat ik er vijf jaar later nog vaak aan terugdenk.

Muziek bestaat uit aanknopingspunten, herkenning en houvast. Ritme, melodie en dynamiekverschuivingen dienen als uitgangspunt voor harmonische ontwikkelingen en verkenningen. Moeilijke werken van Stockhausen, John Cage, Harry Partch, en voor mijn part de bulderende noise van Merzbow, bevatten voor het geoefende oor op den duur gewenning gevolgd door acceptatie. Volgens Edgard Varèse is muziek immers “georganiseerd geluid”.

Hasselt, België, zaterdagavond 17 mei 2003. In het stemmig donkere Kunstencentrum loopt een stelletje sjofele types in de kledinglijn van de Winkel van Sinkel. Verspreid over tapijten die je alleen nog bij je oma ziet liggen, bevindt zich een arsenaal aan percussie-instrumenten, een oude keyboard, gitaren, en wat al niet. Gezeten aan knusse tafeltjes keuvelt het hooguit veertig man tellende publiek er nietsvermoedend op los. Even later nemen de sjofele types plaats achter hun instrumenten. Plotseling begint vanaf het balkon een met monddoek getooide Japanse heen en weer te razen, ze smijt met pannen en deksels. Het helse kabaal tuimelt de zaal in en weerkaatst tegen de muren. The No Neck Blues Band is begonnen.

Bassist Matt Heyner tilt zijn antieke cellobas boven zijn hoofd. Dankzij de logge omvang van het instrument gebeurt dit in een droogkomische slow motion-act. Wanneer hij het instrument op zijn hoofd zet krijgt het fenomeen staande bas een nieuwe betekenis; muzikant en instrument worden één geheel. Deze avond krijgt alles een nieuwe betekenis. We horen muziek die zich niet laat vastpinnen, zich niet eenduidig laat omschrijven, zich niet in een context laat plaatsen. Muziek zonder identificatie. Je kunt het simpel oplossen met de bewering dat The No Neck Blues Band de freejazz van Sun Ra kruist met de atonale composities van Harry Partch, maar dat doet afbreuk aan de hardnekkige weigering van NNCK om te spelen volgens een bestaande traditie; volgens de ‘regels’ zoals boven vermeld.

Vanavond zijn we getuige van iets bijzonders. Twee lange stukken spelen NNCK. Het eerste werk is een aaneenschakeling van klanken die een langgerekt lint vormen van waaruit golvende bewegingen afnemen, aanzwellen of gewoon minutenlang dwarsliggen. Of zo iets. Wonderbaarlijk genoeg blijft de spanningsboog gedurende bijna drie kwartier overeind. Natuurlijk heb je voortdurend het gevoel: ze doen maar wat. Maar de klankenbrij kent een enorme aantrekkingskracht. Je blijft geboeid luisteren, nieuwsgierig naar wat komen gaat.

Na een korte adempauze blaast de Japanse feeks van zojuist als aanjager van het tweede werk een saxofoon bijna aan gort. Daarna gaan alle remmen los. Het Kunstencentrum is een dolgedraaide kermis. Trommelaars David Nuss en Keith Connolly treden dankzij hun opzwepende ritmes toe tot een andere dimensie, de bijdragen van de overige NNCKers sublimeren spontaan in geluidskunst. Klanken worden op elkaar gestapeld, raken verstrikt en vallen, nadat ze ongehoorde gedaanten hebben aangenomen, uitelkaar. Het publiek reageert enthousiast. De muzikanten kijken elkaar aan alsof ze ontwaken uit een hypnose. Connolly rekt zich uit en slaakt een kreet. The No Neck Blues Band uit Brooklyn creëerde zojuist ongeorganiseerd geluid. Wat een belevenis!

5 thoughts on “Belevenis : No Neck Blues Band in Zaal Belgie Hasselt

  1. Zag ze vorig jaar in een kelder in Den Haag.
    In mijn hele concertleven, dat begon rond 1980, nog nooit zoiets
    vreemds en intrigerends gezien.
    Thurston Moore van Sonic Youth stond ook in het publiek, en moest zich weg haasten omdat hij s’avonds elders in Den Haag nog moest optreden.

  2. Live zijn ze ook veel beter dan op plaat/cd. Maar ook de concerten zijn wisselvallig. De 2e keer dat ik ze zag was de verrassing er een beetje af. Niettemn een bijzondere band.

  3. op plaat vind ik ze ook wisselvallig. zag ze voor het eerst, en laatst, in Keulen ergens in 2005. goed optreden. het onlangs uitgebrachte album met Hebdan Kieran (four tet) erbij vind ik overigens hun beste.

  4. Volgens mij haal je twee bands door elkaar Theo. Niet NNCk werkte samen met Four Tet maar Sunburned Hand Of The Man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s