HET REALISME VAN THE FALL

Mythe en religie dienen de mens in moeilijke tijden een hart onder de riem te steken. Mythe en religie zijn de kapstok waar de mens zijn zorgen, zijn wel en wee aan kan ophangen. Voor als het allemaal even teveel wordt. Wat is een mens zonder kapstok? Waar moet die jas vol zorgen naar toe? Immers, tegenover de mythe, de religie en de kapstok staat de dagelijks opdoemende realiteit. Als een maaltijd die koud wordt opgediend. Lui­steren naar de realiteit is bepaald geen pretje, laat staan de realiteit in de ogen kijken.

Misschien heeft u wel eens gehoord van The Fall. Van deze band uit Manches­ter, vernoemd naar het gelijknamige boek van Albert Camus, verscheen in 1979 de eerste lp. Sindsdien zijn er van The Fall een indrukwekkende hoeveelheid albums verschenen. Platen waarop de realiteit terugkijkt. Platen voor realisten, voor mensen die sterk zijn. En wie zijn dat anno nu nog? The Fall is de groep van Mark E. Smith, voordien kantoormedewerker te Man­chester. Al bedacht hij niet zelf de naam van zijn band, Smith is wel de begenadigde frontman en tekstschrijver van de groep. Zijn manier van zingen is kauwen op een kie­zelsteen, teksten zijn slogans die net als de verfspatten van action-painter Jackson Pollock associatief in het rond vliegen.

smith2.jpg

Jaren geleden was ik bij een optreden van The Fall. De band is al vijf minuten bezig wanneer Smith eindelijk het podium opstapt. Erg van harte gaat dit niet. Sjokken met tegenzin. Bewegingen die dankzij Smiths gedrongen postuur iets kolderieks hebben. De rondom zijn tengere gestalte ruim uitgevallen bomberjack, benadrukt dit onbedoeld komische effect. Smiths asgrauwe, diep ge­groefde gelaat geeft hem het uiterlijk van een junk, verlangend naar zijn dagelijkse shot. Terwijl de band er ouderwets op los jakkert, als een oplossing speelt op zoek naar een probleem, doet Smith alsof hij er niet bij hoort. Achteloos neemt hij plaats op het drumstelpodiumpje vanwaar hij het publiek minutenlang aanstaa­rt. Hij steekt een sigaret op, maar gooit de peuk na drie trekjes op de grond. Van een luidspreker pakt hij een blikje bier, neemt een slok en smijt met een ferme zwaai het nog bijna volle blikje naar een roadie. Omdat de roadie net op tijd bukt, vliegt het blikje rakelings langs zijn hoofd.

De sierlijke, langge­rekte vlucht van het blikje. Het doffe geluid van blik tegen hout.

De rock & rollvoor­stelling is begonnen. Hoofdrol­speler Mark E. Smith lijkt in gevecht met zichzelf, in gevecht met de realiteit. De groep speelt veel nummers van de cd Are You Are Missing Winner. Typisch zo’n plaat voor de fans die ook wel weten dat het altijd hetzelfde liedje is, maar iedere keer toch ook net weer even an­ders omdat die liedjes voort­durend uiteen dreigen te vallen in tuimelende akkoorden. Maar àls de band eenmaal op dreef is wordt los zand een auditief beeldhouwwerk. Fall-fans zijn oudere jongeren. Ze zijn tevreden met weinig en vragen niet veel van het leven. Ze klampen zich vast aan een merkwaardig soort verwachtingspatroon; als je het niet meer verwacht komt The Fall toch weer op bezoek met een nieuwe plaat. Al was het maar om even ‘hallo’ te zeggen. Zo gaan The Fall en wij ons bescheiden gangetje, sinds 1979, dat onvergetelijke popjaar.

3 thoughts on “HET REALISME VAN THE FALL

  1. Ik wist niet wat ik zag.Bij toeval stuitte ik op deze site, zie ik daar een prachtig verhaal over The Fall.Een van de beste en origineelste bands ever,na de Beatles dan.Inderdaad ,voor een argeloze luisteraar is het allemaal hetzelfde, maar wat heeft deze band toch een prachtige nummers gemaakt, met zo’n heerlijke drive erin en met een geweldige “hook”.Was niet voor niets de fav band van John Peel
    Fantastische band dus voor mij (en mijn vrouw die mij liet kennismaken met the Fall in 1985).Heb ze maar een keer zien optreden, dat was in het Bolwerk in Sneek een jaar of wat terug,ben niet zo’n concertganger, maar dat was geweldig.

  2. Mark E. Smith heeft nooit een knieval gemaakt. Dat waarderen de liefhebbers van het eerste uur. Laatste cd was touwens meer dsn ouderwets goed. Nog dit: The Fall maakte in beginjaren aantal ijzersterke singles.

    • Of zoals John Peel ooit zei over zijn favoriete band The Fall: altijd hetzelfde maar iedere keer toch net weer even anders. Laatste album was weer ouderwets eigenzinnig ja. Dat mis ik wel eens nu: eigenzinnige popmuziek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s