MIJN TERUGKEER NAAR NEIL DIAMOND

Nou, daar zit je dan op zondagavond 25 mei temidden van duizenden Neil Diamondfans in de Ahoy in Rotterdam. Neil Diamond. Mijn eerste en eigenlijk enige echte idool. Hij die mijn tienerjaren injecteerde met een dosis liedjesmelancholie waar ik nooit meer vanaf zou komen. Erg makkelijk maakte Neil Diamond het me niet. Begin jaren tachtig haakte ik zelfs zwaar teleurgesteld af. Zijn platen werden almaar softer en gepolijster, verschikkelijk gewoon; zwierig pakkende songs maakten in die tijd plaats voor mierzoete ballades. Dat was voor de nieuwsgierige muziekontdekkingsreiziger in mij net iets teveel van het goede. Het afhaken ging zo een poosje door. Neil Diamond werd een schim uit het verleden, wiens oude platen ik slechts draaide uit een weemoedig verlangen naar zoekgeraakte bewondering. Tot 2005. Toen volgde de Grote Ommekeer met 12 Songs, een introvert meesterwerkje van de man die zijn stem en oude stiel hervond. 12 Songs ontstond onder productionele dwangdrang van Rick Rubin, die eerder de carrière van Johnny Cash’ uit het artistieke slop had gehaald.

De wens Neil Diamond ooit nog een keer live te mogen aanschouwen begon ik sindsdien weer te koesteren. Afgelopen zondagavond ging hij in vervulling. Maar ik was niet de enige. Duizenden veertig- en vijftigplussers lieten zich eveneens meeslepen met Diamonds inmiddels legendarisch te noemen oeuvre, dat zijn artistieke zwaartepunt kent van 1966 tot 1976. Klassiekers van de Amerikaanse popmuziek: Solitary Man, I’m A Believer, Sweet Caroline, Cracklin’ Rosie en godzijdank speelde hij ook de zelfbekentenishymne I Am I Said, misschien wel zijn indrukwekkendste song. Grappig dat hij zijn jaren zestig hit Cherry Cherry aankondigde met “you wanna hear some rock n’ roll”, om er doodleuk een swingende salsaschwung aan te geven.

De blazerssectie speelde een opvallende rol tijdens dit concert. De meeste songs pompten ze op met elegante zwiepers, zoals in Pretty Amazing Grace, een werkelijk prachtig nummer van Diamonds recente Home Before Dark album. Ja verdomd, Neil is weer helemaal het mannetje. Aan niets viel te merken dat hij met 67 de op een na oudste in de zaal was. De Stem haalde zo ver uit dat hij vele momenten van ontroering sloeg. In Brooklyn Roads viel de autobiografische tekst samen met de op het videoscherm getoonde 8mm-filmpjes van een jonge Neil Diamond, dollend met zijn broertje en ouders in het Brooklyn van de jaren vijftig. Ontroering was er wat mij betreft niet bij de, daar waren ze weer, drakerige ballades Hello Again, You Don’t Bring Me Flowers en Love On The Rocks. Ontroerd was in elk geval wel de vermoedelijk oudste aanwezige in de Ahoy. Die zat naast me. Eerste ring, rij 13, stoel 23. Mijn moeder. 74.

4 thoughts on “MIJN TERUGKEER NAAR NEIL DIAMOND

  1. He Harry,

    die avond zat ook ik daar. Ik deel je gevoel wat betreft de mindere periode van Neil, maar kan voel bij The Jazzsinger toch ook oprechte emotie. Muzikaal gezien .. ja, was het anders. Met Home Before Dark is de oude Neil weer terug.

    Het begin (Another piece of the apple), de autobiografische terugblik met Brooklyn Roads, Neil laat zich als persoon zien. Dat, in combinatie met de authentieke songs, gaf me het gevoel dat ik weer een beetje thuiskwam.

    Vorig jaar overleed mijn broer, via wie ik Neil Diamond heb leren kennen. Hij was nog maar 60 toen hij overleed. De jaren 60 en de muziek van Neil kenmerkten zijn leven. Naast mij zat zijn zoon. En soms had ik het gevoel dat mijn broer en zijn vader tussen ons in zat.

    Bedankt voor je mooie reactie.

    Frans

  2. Bedankt voor je reactie Frans. Al die emoties die de muziek van ND toch maar weer oproept door de jaren heen. Zoiets is blijvend.

  3. Hallo

    Zijn eerste concert was de avond ervoor, daar waren mijn broer en zwager en 2 zussen van me én ik aanwezig, dit
    openingsconcert overtrof alle verwachtingen van iédereen, wie dacht dat Neil Diamond op zn retour was kwam omgezongen (ipv omgepraat) daarop terug al hadden ze dat al kunnen weten na z’n 2 laatste – ik noem ze liever ‘nieuwste’ omdat ik hoop dat hij nog een tijdje doorgaat – CD’s die érg goed waren en idd weer de ‘oude Neil’ lieten horen!
    De CD’s ervoor bevatten wél pareltjes op élke CD weer maar waren té commercieel in vele gevallen alhoewel zijn stem onovertroffen is, de CD ‘Tenessee Moon’ kan ik jullie aanbevelen, dit was weer een uitspringer naar boven !!!

    I am … I said is zijn levenslied wat mij betreft en het mooiste liedje dat ik ken.

    Neil Diamond was ‘pretty amazing’ (zoals mijn broer door de wandelgangen van Ahoy riep na het concert met regelmaat) bezig met de aftrap van zn concert en had er zicht baar zelf ook lol in in de 2 uur !!! (67 jaar???) dat hij zong.

    Bedankt voor al het mooie dat je ons gegeven hebt Mr. Neil Diamond én hopelijk blijft geven !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s