Het angstaanjagende odeur van Nurse With Wound

Steven Stapleton doet het. Hij durft het aan om het surrealisme van de beeldende kunst aan popmuziek te verbinden. Voor zover je tenminste de muziek van Stapletons alter ego Nurse With Wound pop wilt noemen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is mengt hij invloeden uit het surrealisme en de dadakunst aan de geschiedschrijving van de popmuziek om zo bestaande muziek in een andere context plaatsen met de bedoeling een ontregeling scheppen die voor meerdere uitleg vatbaar is.

Bestaande muziek want een van de middelen die Stapleton hanteert is de collage. Soms laat hij deze volledig uit de hand lopen door er instrumentale stukken aan vast te plakken die weer een nieuwe collage veroorzaken. Wat dan ontstaat zou je kunnen omschrijven als volgt: bij Nurse With Wound gaat het niet alleen om de acceptatie van wat je krijgt te horen en om het gevoelsmatige en onhoorbare, maar ook om het eerste in het laatste te laten opsluiten en omgekeerd. Ingewikkeld? Mwa. Toch roept het oeuvre van Nurse With Wound een gevoel op dat vervreemdt, irriteert en provoceert. Waren dat destijds niet ook de visitekaartjes van de antikunst: dada en het surrealisme?

Aldoende schrijft het Nurse With Woundoeuvre sinds 1979 muziek- én kunstgeschiedenis. Niet in het minst door de bizarre hoesontwerpen gemaakt door Babs Santini, feitelijk Stapletons tweede alter ego. Niet gek voor de man die begin jaren zeventig nog als roadie toerde met Duitse (kraut)rockbands. Thans viert hij zijn in aanzien stijgende status als allroundkunstenaar. Dat werd tijd. De eerste tien jaar verkoos meneer de muzieksurrealist een kluizenaarsbestaan om zo in alle anonimiteit aan zijn mysterieuze muziek te werken.

Toen ik voor het eerst kennismaakte met de muziek van Nurse With Wound, aan het begin van de jaren tachtig, was er slechts één vraag die me bezighield: wie of wat is Nurse With Wound? De aanschaf van de plaat Sylvie And Babs Hi-Fi Companion, waarop de eenmansband samenwerkt met undergroundacts die ik wél kende, maakte het enigma alleen maar groter. Het mysterie groeide uit tot ontzagwekkende ja zelfs angstaanjagende proporties. Dit alles werd nog eens versterkt omdat Nurse With Wound in de toen door mij gelezen muziekbladen Vinyl en OOR, schitterde door afwezigheid. Geen artikelen, geen recensies, geen foto’s. Voor de zekerheid liet ik ’s nachts op de gang het licht branden.

Maar na een groot interview in het Britse muziekblad The Wire in 1997, kregen de contouren van het angstwekkende en anonieme iets menselijks. Achter Nurse With Wound ging zowaar een man van vlees en bloed schuil: de op 3 februari 1957 in Londen geboren Steven Stapleton bleek vader van vijf kinderen die met zijn gezin op een zelfgebouwde boerderij in Zuid-Ierland woonde. Sinds de publicatie van dit artikel verruilt Stapleton zijn leven als verstokte huisvader voor de openbaarheid. Liveoptredens, dj sets, samenwerkingsverbanden, tentoonstellingen: alle remmen los, het masker van de anonimiteit definitief afgelegd. Het mag geen verbazing wekken dat de waarde van ’s mans kunstwerken en albums, parallel aan zijn toenemende bekendheid, een stijgende lijn vertoont. Laten we enkele releases van de afgelopen jaren eens doornemen.

Ook zoiets. Nurse With Wound sleept met enige regelmaat de prijs in de wacht voor de beste albumtitel van het jaar. Wat te denken van The Musty Odour Of Pierced Rectums. Op dit album horen we nuances tussen geluiden en klanken, momenten van stilte en vervormingen die bij elke luisterbeurt een nieuwe schakering prijsgeven. Een ingetogen werk dat tot een van de merkwaardigste albums van Nurse With Wound gerekend mag worden. En dat wil wat zeggen.

De boxset Images/Zero Mix bevat twee cd’s en een kordaat boekwerk waarin afbeeldingen van door Babs Santini beschilderde plakken vinyl. Dit kunstwerk diende als opmaat voor de serie Angry Eelectric Finger, dat herinterpraties beoogt van Nurse With Woundmateriaal door muzikale geestverwanten.

Op The Bacteria Magnet werkt Stapleton samen met Andrew Liles. Beide heren knutselen fragmentjes van onbekommerde, exotische bigbandwing uit de jaren vijftig aan- en overelkaar, om deze te voorzien van een rare twist met geluidseffecten. Dit veroorzaakt op de een of andere manier een prettig toegankelijke, maar ongrijpbare vorm van ontwrichting. Huffin’Rag Blues is een op het eerste gehoor songgericht album met subtiel swingende dance; in feite een experiment van collages en samples. Omdat Stapleton het geheel los van de songs plaatst laat de plaat een nogal onbestendige indruk achter, temeer omdat de experimentele stukken scherpte en diepgang missen. Feitelijk zijn alle albums onderdeel van een groter geheel dat nog het beste kan worden samengevat met de albumtitel van het debuut uit 1979: de ‘toevallige ontmoeting op een snijtafel van een naaimachine met een paraplu’ (het door André Bretons van schrijver Comtes de Lautréamont overgenomen citaat ter duiding van het surrealisme).

Website Nurse With Wound

 

Een gedachte over “Het angstaanjagende odeur van Nurse With Wound

  1. bij drunk with the old man on the mountains zat er wat artwork bij dat door stapleton gesigneerd werd. zelf heb ik het origineel op united dairies. zelf heb ik meerdere lp’s van nurse with wound.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s