OASIS – DIG OUT YOUR SOUL RECENSIE

oasis

De band van de gebroeders Noel en Liam Gallagher was nooit mijn kopje thee. Brallerige Britpop, teveel hysterie en hype. Vond ik toen. En wat krijg je dan? De eerste twee alom bejubelde albums Definitely Maybe en (What’s The Story) Morning Glory hoorde ik pas onlangs voor het eerst! Da’s lachen, hè. Tientallen miljoenen kopers gingen mij voor. Spoorslags kocht ik besmuikt om me heen spiedend beide cd’s. Er was het nieuwste album Dig Out Your Soul voor nodig om mij zover te krijgen. Gewoon, omdat ik mijn muziekvizier ook open wil houden voor bands waar ik in eerste instantie niet warm of koud van word. Dus besloot ik via internet mijn oren eens te richten op Oasis’ nieuwste album. Na een paar keer luisteren pakte de band uit Manchester me in, tilde me op en zette me ondersteboven weer op de grond. Intussen overtuigd van de songschrijverklasse van Noel en Liam Gallagher. Niet misschien, definitief.

Als ik de berichten moet geloven, en wie ben ik om ze tegen te spreken, is Dig Out Your Soul het beste album van de groep in jaren. Dat geloof ik graag. Sinds enkele weken heb ik een zwak voor deze opvallende, tweeslachtige plaat. Enerzijds geeft Oasis de belangrijkste invloeden zonder omhaal prijs. De laten jaren zestig, geestverruiming, psychedelica, The Beatles. Neem de song I’m Outta Time. Had zomaar een lied van Paul McCartney kunnen zijn. En hoe vergaat het de overige songs? Drummer Zak Starkey schoffelt effectief een rode loper uit. Energiek molenwiekend kloppen de gitaarriffs van Gem Archer en Noel Gallagher aan de deur, waarna broertje Liam klaagzingend opendoet alsof hij elk moment het volkslied wil aanheffen. Wat volgt is een rondleiding in Oasis’ ruimbemeten John Lennonfixatie. Liams zoontje heet trouwens ook Lennon, dank u. Aan het einde van I’m Outta Time horen we zelfs een interviewfragment met de dode Beatle. Voor wie het nog niet duidelijk is; af en toe knipoogt een stukje vervormd geluid als eerbetoon aan The Beatles. Hierin herken je de roffelende mattenklopper van pa Starkey, ofwel Ringo Starr van The Beatles.

f

Maar dan gebeurt het.

Noel Gallagher laat zich niet door deze invloeden van de wijs brengen. Hij begrijpt dat Oasis een reputatie hoog te houden heeft. Op Dig Out Your Soul brengen hij en zijn companen de kunst van de caleidoscopische popsong in stelling. Was alweer een tijdje geleden dat we iets dergelijks hoorden van welke Britse band dan ook. De reputatie van Gallagher inschattend, gebeurt dit uiteraard met een vanzelfsprekende nonchalance. Alsof het geen enkele moeite kost en waarschijnlijk kost het hem ook geen enkele moeite. Noel Gallaghers woordkunst graaft misschien niet zo diep, maar het raken van de juiste melodie des te meer. Opzwepend zijn ze, onverhoeds sierlijk en pakkend. Mellotron en sitar doen wanneer nodig hun sfeerverhogende ding. Bij zoiets veelomvattends, voorname invloeden tegenover het in ere houden van de songsmederij, is een producer nodig die Oasis bijeenhoudt, of zelfs dat extra zetje geeft. Dankzij David Sardy (ooit van Barkmarket, wie kent ze nog?) klinkt Dig Out Your Soul doortastend en dynamisch. Moet fijn zijn geweest daar in de Abbey Road studio.

Ook leuk:

De profielbelichting tijdens de eerste drie seconden van de video The Shock Of Lightning refereert aan de hoes van Hot Rocks 1964-1971, een verzamelalbum van The Rolling Stones.

stones-hot-rocks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s