THE DEAD WEATHER HOREHOUND RECENSIE

HorehoundHet onkruid horehound vertakt zich in de black en white horehound, ofwel de stinkende ballote en de malrove. Beide plantjes kennen een meervoudige geneeskundige werking. De grondstof zit in drankjes tegen bronchitis, koorts, malaria en menstruatiepijn. Ook is het kruidje goed voor de spijsvertering, al hebben grote hoeveelheden een nadelig effect op het hartslagritme. In tegenstelling tot de helende werking reageert The Dead Weathers Horehound als een antidotum. Excentriek, uitdagend en onpeilbaar zuigt de band niet alleen aan de Amerikaanse bluestraditie, maar ook aan het temperament en de ambivalentie van het kwaad van respectievelijk Led Zeppelins en Nick Cave’s gestalte van diezelfde Amerikaanse traditie.

‘You blink when you breathe and you breathe when you lie, you blink when you lie’, rapt Jack White bezeten vanachter zijn drumkit de Horehoundblues. Zangeres Alison Mosshart is dan al helemaal los gegaan als bitch met borderlinesyndroom. Haar teksten dagen uit, trekken aan en stoten af. ‘I never know what I’m gonna do’, schreeuwt ze op gegeven moment, snakkend naar een nacht zonder gedoe, ‘where I can lay low, die slow’ (in No Hassle Night). Zou Jack White het Buffalomes bedoelen waarmee hij in I Cut Like A Buffalo, gorgel, gorgel, stik, stik opzwepend en psychotisch ‘is that you choking?’ vraagt aan een vrouwspersoon?

27597828-27597829-largeEn maar dreigen en anticiperen met die verhalende drumstijl van hem, waarmee White de sfeer binnen deze impressionistische blues rekt en strekt van traditie naar modern, van diabolisch naar ondubbelzinnig. Voor je het weet roep je de duivel in eigen persoon af met je gehannes en je ‘you blink when you lie’. En jawel hoor, daar doemt Lucifer al, de New Pony van Bob Dylan en kraait Mosshart aan de leiband ‘how much longer’ diens litanie aan vervreemdende sexuele connotatie. Moet je maar niet een couplet uit de originele Dylansong weglaten waaruit blijkt dat de song misschien wel op Mosshart zelf slaat: ‘and long black shaggy hair hangin’ in her face’. Tijdens In Will There Be Enough Water? wanneer de countryblues lankmoedig knispert, wordt duidelijk hoe verpletterend de omtrekkende verontrusting is geweest van The Dead Weather op de gevangen luisteraar. ‘Just because you caught me does that make it a sin?’

The Dead Weather – Horehound (lp, 2009)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s