NICK CAVE DE DOOD VAN BUNNY MUNRO RECENSIE

Bunny Munro is ervan overtuigd dat Kylie Minogue’s Spinning Around een ode is aan anale seks en de binnenkant van een Big Mac verdomd veel lijkt op beffen. Voordat hij naar huis rijdt waar hij de overleden mevrouw Munro zal aantreffen, maakt Bunny eerst nog een wip met een serveerster. Munro kan geen vrouw zien zonder aan seks te denken, ongeacht haar leeftijd, zelfs al betreft het ‘t buurmeisje van veertien. Met een superieur gevoel voor detail en een pen op rolletjes introduceert Nick Cave de dwangmatige seksaholic Bunny Munro, verkoper van handcrèmes en lotion. Zo weggelopen uit de boeken van Charles Bukowski.

Gaandeweg raak je beslist gefascineerd door de schots en scheve realiteit die Bunny Munro grotendeels naar zijn hand weet te zetten. Een realiteit waarin mannen slechte moppen vertellen, de wanhoop en uitzichtloosheid bestreden wordt met liters alcohol, om de tien minuten de brand gaat in een Lambert & Butler en Munro zich bezighoudt met het neuken van de vrouwelijke cliëntèle. Voor Bunny Munro bestaan er geen problemen, hoogstens idiote situaties. Genoeg ingrediënten voor een even hilarische als melancholieke roadmovie in boekvorm. En eventueel voor een heuse speelfilm. De met Cave bevriende Australische regisseur John Hillcoat wordt alvast genoemd in het dankwoord, evenals de oprechte verontschuldigingen aan Kylie Minogue.

Munro is een klootzak, maar een sympathieke klootzak. Hij kan het ook allemaal niet helpen. Na de begrafenis van zijn vrouw trekt hij er met zijn zoontje op uit. Tijdens de reis wordt Munro regelmatig getroffen door de doelloosheid van alles om hem  heen, waarin seks soelaas biedt voor een leven waarvan hij voelt “dat er een soort waanzin bij hem op bezoek is en dat die waanzin heeft besloten te blijven tot alle lampen uit zijn”. Het boek staat vol met tersluikse, raak en mooi opgeschreven observaties. Maar de grote klasse zit hem in het contrast tussen de brute bezetenheid van Bunny Munro en het teerhartige van diens zoontje. Cave toont zijn meesterschap in het beschrijven van deze totaal verschillende leefwerelden die tegen wil en dank onlosmakelijk met elkaar verbonden worden. Terwijl de een in een voortdurende roes van door drank aangewakkerde zelfoverschatting leeft, is de kleine in zichzelf gekeerd, wachtend in de auto met zijn dromen en zijn kinderencyclopedie. Meermaals wordt Bunny Junior bezocht door een visioen van zijn overleden moeder.

Zoniet Munro. Opgehitst door een niet aflatende stroom beelden van schaars geklede popsterren en modellen, worden zijn gedachten overvallen door “een sneeuwstorm van ingebeelde, glinsterende, blakende, kostbare, blakende kutjes die vanuit alle richtingen op hem af komen – Jordans kutje, Kate Moss’ kutje, Naomi Campbells kutje, Kylie Minogues kutje, Beyoncés kutje en het kutje van Avril Lavigne natuurlijk.” Inderdaad. Mannen als Bunny Munro kom je niet vaak meer tegen in de literatuur. Cave’s zedenschets is daarom opmerkelijk en gedurfd in een tijd van toenemend vrouwelijk zelfbewustzijn.

Nick Cave – De Dood van Bunny Munro (boek, uitgeverij J.M. Meulenhoff 2009)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s