THE xx EN DE KUNST VAN HET ONDERKOELDE

XXband

Vooralsnog is The xx een oefening in er niet bij willen horen.  Vroegrijp en een tikje dwars, zoals het hoort. Over een laag van beats die afwisselend diep duiken en ritmisch tuimelen prevelt de duozang van The xx. Daaromheen paraderen de gitaarlijntjes om tezamen een ondefinieerbaar soort ontroering te bewerkstelligen. Begintwintigers en de kunst van het onderkoelde.

Zo ontstaan dus de songs van The xx, elf in totaal, op het eerste gehoor schroomvallig, maar bij nader inzien wondermooi van nederigheid. Zelden zo’n effectief pakkend instrumentaaltje als Intro gehoord dat ongetwijfeld als achtergronddeun voor menig tv item gaat dienen. Daarna kondigen Romy Madley Croft en Oliver Sims solo of in duet, met korte zinnen en weinig woorden een naderend isolement aan. Hoe jonger de mens hoe minder de schaamte. Even later weerspiegelen de gedachten in het gedicht Fantasy. Pff, even op je laten inwerken dit zich bijna obsessief onderhuids nestelende debuutalbum van The xx. Klassieker.

The xx – xx (lp, Young Turks 2009)

300

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s