Vergeten klassieker: Ariel Pink – The Doldrums

ariel-pink-doldrums1

In het najaar van 2004 hoorde ik zijn lp voor het eerst. Ik besteedde er aanvankelijk weinig aandacht aan, afgeschrikt als ik werd door de vage geluidskwaliteit die bepaald niet tot luisteren uitnodigde. Hier had ik gewoon effe geen zin in. Dat heb je wel eens. Bij latere pogingen tot luisteren kreeg ik weliswaar het gevoel dat Ariel Pink met iets bijzonders bezig was, maar veel soeps vond ik het nog steeds niet.

Een recensie van David Stubbs in het Engelse Uncut deed mijn wenkbrauwen fronsen. Vijf sterren? Oei. Toch maar eens even goed checken die lp. En verdomd, nu hoorde ik het ook. De omgevallen platenkast. En meer, veel meer.

Die te pas en te onpas gebruikte omschrijving van de omgevallen platenkast biedt de luisteraar houvast omdat hij iets niet zo een twee drie kan thuisbrengen. Een lp zo fucking raar dat een categorische indeling, hokjes zijn de mens eigen, bij voorbaat zinloos is. Enkele namen vielen desondanks pardoes uit mijn kast tijdens het draaien van Ariel Pinks The Doldrums: Alexander “Skip” Spence, Beck, Syd Barrett, Lee Perry. Veeg wat platen, niet noodzakelijkerwijs de beste, van deze op de rand van gek en geniaal vertoevende figuren bijeen en ergens in de verte ontstaat Ariel Pinks The Doldrums. Maar ook weer niet. Want niet iedereen heeft een platenkast die voortdurend omvalt.

Ariel Pink blijft vooral zijn eigenzinnige zelf. Zijn songs zijn psychedelisch, hallucinatoir en vervormen uitbundig. Amorf banen ze zich een weg op zoek naar het antwoord op de vraag: is het een liedje of is het een collage? Ariel Pink weet van niks, doet net of hij uit meerdere persoonlijkheden bestaat met evenzoveel stemmen en karakters. Soms is hij Kate Bush en Bee Gees tegelijk, prevelt hij binnensmonds of begint hij hilarisch te huilen. Ook zijn manier van spelen is ongewoon. Pink speelt zangdrums (?) en echte drums, keyboards en instrumenten die slechts met grote moeite een simpele rockcadans kunnen vinden, onschuldig ronddwalen of alle kanten uitklapperen.

Werkelijk alles aan dit album is vervreemdend, troebel, schetsmatig en ongrijpbaar, om zoals gezegd nog maar te zwijgen van de geluidskwaliteit. Instrumenten en zang echoën gezamenlijk vanuit het binnenste van een vuilniscontainer. Dan de teksten van Ariel. Tja. Ook hierover tast ik geholpen door ’s mans larmoyante stemkunst in het duister. “Haunted graffiti”, aldus Pink zelf, vernoemd naar zijn bandnaam Ariel Pinks Haunted Graffiti. Ondanks het experiment en dat idiote geluid waar je bij iedere draaibeurt opnieuw aan moet wennen, hebben de songs ook iets ludieks. Hierdoor is The Doldrums toegankelijk, temeer omdat de liedjes ontroeren en eigenlijk heel gevoelig zijn. Schilderijtjes zijn het, uitgesmeerd over meerdere canvassen, uitgeknipt en weer over elkaar geplakt. Vijf sterren? En of.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti 2 – The Doldrums (lp, Paw Tracks)

One thought on “Vergeten klassieker: Ariel Pink – The Doldrums

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s