LIJSTJES PLATENBLAD 1979

Elk najaar gaat het Platenblad aan de hand van lijstjes van lezers dertig jaar terug in de tijd. 1979: Dries van Agt is onze minister-president; waterstofgas lekt uit de kernreactor van Harrisburg; Bernard Hinault wint de Tour de France; het Rusland van Breznjev valt Afghanistan binnen en ik verveel me kapot op de middelbare school.

1979 is het jaar van het tweede Policealbum, de langverwachte en in eerste instantie voor velen teleurstellende opvolger van millionseller Rumours van Fleetwood Mac. Achteraf onterecht. Als er een plaat is waaraan je niet kunt horen dat ie al dertig jaar oud is, is het wel de dubbel lp Tusk.

Wie de platen van toen in 2009 gaat herbeluisteren, belandt in een getroubleerde spagaat. Enerzijds kom je je eigen gekoesterde nostalgie en herinneringen tegen, anderzijds is er de onbedwingbare neiging om ter controle of bevestiging van die herinneringen, de platen nog eens te draaien. En dan komen de problemen. Sommige lp’s blijken die herinnering niet meer te kunnen waarmaken. Zo vind ik de debuten van Gang Of Four, This Heat, ja zelfs Joy Division in 2009 toch vrij magertjes klinken. Uh…, waren dat niet dè klassiekers, Harry? De plaat waar ik toen, oh jeugdsentiment, helemaal ondersteboven van was, Strangers In The Night van UFO, heb ik reeds lang geleden weggedaan. Waarom eigenlijk?

Omgekeerd kan ook. Haal 1979 wederom naar 2009 en constateer dat albums waarvan je het nooit en te nimmer had verwacht, waaronder dus Tusk, veel beter bestand blijken tegen de omwentelingen der jaartallen. Winter Songs van Art Bears blijkt in 2009 beter dan destijds (al was ‘destijds’ ergens in de tweede helft van de jaren tachtig toen ik de lp voor het eerst hoorde).

Best raar, 1979 in 2009. Wat is oprecht en wat is authentiek? Je neerleggen bij de herinnering die zoals we weten als een overdreven versiering aan een hersenkronkel kleeft? Of diezelfde herinnering fileren met het mes van de haarscherpe realiteit? In het laatste geval krijg je dus dit, mijn favoriete platen van 1979.

1 Lee Clayton – Naked Child
2 DAF – Produkt Der Deutsch Amerikanische Freundschaft
3 Talking Heads – Fear Of Music
4 Frank Zappa – Sheik Yerbouti
5 Magazine – Secondhand Daylight
6 XTC – Drums And Wires
7 Nurse With Wound – Chance Meeting On A Dissecting Table Of A Sewing Machine And An Umbrella
8 Art Bears – Winter Songs
9 Police – Reggatta de Blanc
10 Fleetwood Mac – Tusk

Voor wie de nummer twee niet kent: niks geen electropop (‘Tanz der Mussolini’) op het beruchte debuut van Deutsch Amerikanische Freundschaft. Is trouwens ook niet echt mijn ding die band. Maar dit album is telkens weer overdonderend in zijn eigenzinnige, ruwe aanpak van pre-Pere Ubu avantgarage. Alsof je ter plekke aanwezig bent bij de opname. En dat terwijl ik dit album begin jaren negentig pas voor het eerst hoorde. Geldt trouwens ook voor de nummer zeven. Maar het leukste zijn toch de lijstjes van de andere lezers en hun commentaar.

De gezamenlijke eindlijst van de Platenbladlezers:

1 Joy Divison – Unknown Pleasures
2 Pink Floyd – The Wall
3 Talking Heads – Fear Of Music
4 Neil Young – Rust Never Sleeps
5 The Clash – London Calling
6 The Undertones – The Undertones
7 Joe Jackson – Look Sharp!
8 The Only Ones – Even Serpents Shine
9 The Police – Reggatta de Blanc
10 Wire – 154

Het Platenblad ligt nu in de betere platenzaak.

Zie ook de lijstjes Platenblad 1978

4 gedachtes over “LIJSTJES PLATENBLAD 1979

  1. Hallo Harry,

    Alweer mijn lijstje voor het Platenblad vergeten; vorig jaar ook al. 1979 moet zeker ook weinig indruk achtergelaten hebben. Klopt ook wel want ik heb niet zoveel Lp’s uit deze jaargang in de kast staan. Wanneer ik jouw criterium 1 gebruik blijven er bij mij nog maar enkele Lp’s over uit dat jaar. Criterium 2 levert iets meer op, maar ook niet heel veel. Ik kon er met moeite 10 bij elkaar schrapen.

    Hier komen ze (alfabetisch):

    Alec Chilton – Like Flies on Sherbet (op Peabody natuurlijk); geniale gekte noemt men zoiets. Tsja in de US liepen er wel meer rond, echter die hadden hun kruit (weed) in 1979 al grotendeels verschoten. Ik vind dit eigenlijk ongeveer het laatstje kunstje van Chilton; daarna werd ie wat meer mainstream.

    Bruce Cocburn – Dancing in the Dragons Jaws. Mijn eerste kennismaking met Bruce. Later zou er nog een fysieke kennismaking op volgen (een handschudding bedoel ik). Godbetert Jan Douwe Kroeske draaide een track van deze plaat. Veel beters heeft Kroeske daarna ook niet meer uitgezonden.

    Durutti Column – Return of (je kon ook gewoon een plastic hoesje om dat zandpapier doen; geen probleem eigenlijk). Maar deze hoesversie werd toch weinig verkocht. Als ik dan toch iets van Factory moet kiezen kom ik, muzikaal gezien toch eerder bij deze plaat dan bij Joy Divison terecht
    (zeker volgens criterium 2).

    Holger Czukay – Movies. Deze duitse vernieuwer maakte in deze periode wat mij betreft z’n mooiste platen. Er zat i.i.g wat meer melodie in de tracks dan in z’n CAN-periode.

    Hatfield & The North – Afters (rest tracks). Zelfs de restant opnames van deze band waren nog heel behoorlijk; beter dan het gros van overige bands uit 1979.

    Steve Hillage – Live Herald (2LP). Nog steeds een mijlpaal in de geschiedenis van de komische gitaar. Daar konden de duitse/franse krautrockers toch nauwelijks aan tippen.

    Lonesome Sundown – Been gone to Long. Om toch ook even een bluesaccentje te leggen. Mooie , broeierige come-back plaat van deze uit de swamps getrokken meester.

    Jonathan Richmond – Back in your Life. Wat mij betreft een voorloper van alle neuzelaars die je tegenwoordig hoort. Zoals daar zijn de Smog’s, de Sufjan’s, de Fiztsimmons etc.
    Richmond klinkt echt authentiek, dat voel je. Alleen Daniel Johnson komt mischien in de beurt.

    Neil Young – Rust Never Sleeps. Voor zover ik me kan herinneren was dit de eerste plaat waar Neil met z’n gitaar begint te scheuren. Dat was een openbaring voor mij en dit is lang blijven doordreunen in m’n bovenkamer.

    En als laatste niet alleen vanwege de muziek, maar meer een eerbetoon aan Peter Green – In the Skies
    Dit n.a.v. een recente docu op de BBC4. Daar vertelde Green wat hem overkomen is zo begin jaren ’70. Hij had het gewoon gehad met het wereldje dat muziekbusiness heet. Daar kwam wel wat LSD bij, die dit gevoel versterkte, maar was niet de hoofdoorzaak zoals alijd gesuggereerd wordt. Deze comeback plaat is een heel aangename, melodieuze LP, die op een heel andere leest geschoeid is dan zijn vorige platen. Toch was dit soort muziek, zoals Snowy White het later ook ging spelen, nog niet zoveel gemaakt. Dus ergens toch ook weer vernieuwend.

    Tot zover!

    • Mooi lijstje John. Cockbunrn lp is inderdaad erg fraai, maar volgens mij verscheen ie in ons land pas in 1980 net als de plaat die klinkt als een bouwval, Like Flies On Sherbert. Gemiereneuk over jaartallen. Maar ik kan we ook wel eens vergissen. Altijd gedacht dat London Calling van The Clash uit 1980 was. Blijkt te zijn uitgekomen half december 1979. En ja, die Alex Chilton? Al een tijd niets meer van vernomen.

      • hallo Harry, wellicht kun je even een nieuw kopje maken: Lijstjes Jaar 1980, als vervolg op de vorige jaargangen. Ik las vandaag de diverse lijstjes in het Platenblad en dacht toen nog “wat een suffe handel, moet ik toch beter voor elkaar hebben in mijn platenkast”. Nou dat viel even flink tegen: er zijn ook in mijn kast geen opvallende LP’s, buiten de zeer gangbare keuzes uit de lijstjes Top 90 van het Platenblad. Ik heb er eigenlijk maar drie kunnen ontwaren in het releasejaar 1980:
        1) Hopper & Gowen Hugh/Alan Two Rainbows Daily
        2) Tibbets Steve Yr (2nd LP)
        3) Moore/MurrayBarry Live in Groningen

        Er volg dan nu natuurlijk een heel extensieve behandeling van deze 3 LP’s, zoals de Henk Dekkers etc. in het Platenblad ook altijd doen. Ik heb ruimte over op je Blog; nee, geintje! daar worden jullie en ik zo suf van. Wel even kort dan:
        1) Geweldig sfeervolle plaat, van twee top-artiesten, die beide al van ons verscheden zijn. Met name de tracks Morning Order en Waltz for Nobby zijn verstilde pareltjes. Alsof Alan Gowen z’n doodstrijd al aan het voeren is op dat moment (hij stierf aan leukemie in 1981)
        2) Vreemde gitaarplaat van niet te plaatsen figuur. Gewoon luisteren
        3) Luka Bloom in disguise: the more you get Moore, the less you miss Bloom. Dat zegt alles

        Nog meer leuke aanvullingen uit dit magere muziekjaar?…..

        John

  2. Wie Joy Division en This Heat nu toch wat vindt tegenvallen lijdt aan een betreurenswaardige smaakomslag, het zal de leeftijd wel zijn: Tusk klonk voor mij toen al als burgerlijke pop en daar is niet veel aan veranderd… moet misschien toch eens aan mijn jaren gaan denken… ben nu 55 en Autechre is wat in 2013 het meest is binnengekomen bij me, al vond ik Bowie heerlijk om weer eens bezig te horen, hadden we darvan in 79 niet het innoverende Lodger? Hij grijpt daar gelukkig weer op terug!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s