VERGETEN MEESTERWERK: GALAXIE 500 – TODAY

Galaxie 500 behoorde ooit tot een van mijn favoriete bands. De muziek ontdekte ik voor ik het eerst via het debuutalbum met de rake titel Today. Op latere albums ging de muziek in mijn oren nogal gebukt onder een gebrek aan echt goede songs. Schetsmatige netnietmuziek. Hieronder volgt de recensie die ik destijds schreef over Today voor muziekblad Opscene. Ik zou het nu misschien iets anders hebben opgeschreven, maar de strekking blijft ongewijzigd. Verdikkeme, is het alweer meer dan twintig jaar geleden?

Today van Galaxie 500 is een droomdebuut. Dit Bostonse trio, Dean Wareham, Naomi Young en Damon Krukowski, bewandelt de althans door mij voor onmogelijk gehouden muzikale middenweg tussen de derde Velvet Underground-lp en The Good Earth van The Feelies. Zo wordt mijn lang verwachte wensdoorm tastbaar èn hoorbaar door onder meer kristalheldere gitaarriffs, die van kabbelende motiefjes tot aanzwellende extases als eb en vloed heen en weer wiegen, het perfect getimede koekblikkenslagwerk en daar tussendoor een laverende, donker gestemde bas.

Dean Wareham (de nieuwe wonderboy van de Amerikaanse oostkust?) illustreert dankzij de in kille galmproductie gedrenkte zang en balorig aandoende tekstflarden als ‘hiding in a parking lot and watching all the people fall to pieces…I don’t mind…I think it’s fine’, zijn visie op de ondraaglijke lichtheid van het bestaan; het apathische levensgevoel waar wel meer aanstormende “jeune premiers” last van schijnen te hebben. Een en ander lijkt te worden onderstreept doordat negen van de elf songs tegen het tempo van de ballad aanhinken, zonder direct herkenbare intro’s of noemenswaardige schematische opbouw.

Galaxie 500 begint gewoon te spelen om halverwege de spanning op te voeren tot een apotheose van geëxalteerde gitaren of glorieus ingezette fade-outs. De band doorstaat elke vergelijking met die beroemde Velvetplaat omdat in hun eclectisch vormgegeven statement de onschuld van de jaren zestig en het lamlendige van de jaren tachtig weerklinkt. Daarom is Today een grootse plaat, misschien wel een bescheiden meesterwerk. Het liefst zou ik deze lp in mijn eentje koesteren. Het liefst had ik deze recensie niet geschreven.

Galaxie 500 – Today (Schemer 1989, reissue Domino 2010)

(Eerder gepubliceerd in Opscene nr. 13, okt-nov. 1989)

 

3 thoughts on “VERGETEN MEESTERWERK: GALAXIE 500 – TODAY

  1. Soms houd ook ik het liefst ‘een nieuwe ontdekking’ voor mezelf. (Ik had dat gevoel met bv Dummy van Portishead) Op Today staan inderdaad hele mooie liedjes, wat een spanningsveld, wat een lp!

  2. Tja, helaas wel! Ze stonden op een gegeven ogenblik zelfs op Lowlands als de grote act. Ik stond daar als snotneus helemaal vooraan om mij heen te kijken zo van; kijk eens mensen dit is mijn ontdekking.
    Jaren later stond ik in een niet eens uitverkochte Melkweg helemaal vooraan bij Beth Gibbons & Rustin Man sprakeloos met tranen in mijn ogen.
    Over contrast gesproken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s