Lou Reeds Metal Machine Music is de plaat die het vaakst werd teruggebracht naar de winkel. Kopers voelden zich belazerd omdat ze veronderstelden een verkeerde persing te hebben gekocht. Destijds werd beweerd dat Reed het album gebruikte om van zijn platencontract af te komen. In een interview in 2007 ontzenuwt Reed dit hardnekkige verhaal. Hij was juist erg tevreden over het eindresultaat en zag het als een experiment, omdat “ik me toen kon veroorloven een album zonder songs uit te brengen”. “This record is not for parties, dancing, background, romance”, waarschuwt hij op de binnenhoes.

Tegenwoordig geldt Metal Machine Music als een van de beruchtste noisealbums aller tijden. Reed zelf zal in interviews niet nalaten dit te beklemtonen. Het is een album dat zijn eigen legende heeft geschreven, ondanks of misschien wel dankzij het feit dat het album drie weken na de release uit de handel werd genomen. Een album dat sterk verdeelt. Voor Reedbiograaf Victor Bockris is het “the ultimate conceptual punk album and the progenitor of New York punk rock.” In 2005 riep het Britse Q Magazine Metal Machine Music uit tot een van de slechtste platen aller tijden. Maar de befaamde criticus Lester Bangs was duidelijk in zijn oordeel: “As a statement it’s great, as a giant FUCK YOU it shows integrity—a sick, twisted, dunced-out, malevolent, perverted, psychopathic integrity, but integrity nevertheless.”

Er is meer dat opvalt aan Metal Machine Music. In 1975 verscheen de plaat in dezelfde week als Discreet Music van Brian Eno. De twee albums lijken elkaars antipolen, snerpende feedback tegenover intieme ambient, maar ze liggen dichter bijelkaar dan je zou vermoeden. Ze bevatten geluidskunst die de omgeving van de luisteraar beïnvloedt, die de luisteraar als het ware uit zijn vertrouwde omgeving haalt.

Halverwege de jaren tachtig vond ik de originele lp in een platenzaakje in Aken (D). In mijn herinnering moest ik er dertig Duitse marken voor neertellen en sindsdien, dus de afgelopen vijfentwintig jaar, heb ik de plaat toch zeker drie keer gedraaid. Deze plaat zet je niet voor je plezier op. Uit de groeven klinkt een geluid alsof er een hoop stekkertjes verkeerd zijn aangesloten op je apparatuur. Het is de enige plaat in mijn verzameling waar ik vooral vaak aan dénk.

Lou Reed – Metal Machine Music (2lp, RCA 1975)