BEZOEK AAN TEFAF 2010 MAASTRICHT DAMIEN HIRST EGON SCHIELE

Verfpotten en kwasten van Picasso

Een varken dat uitelkaar wordt geschoven trekt nog het meeste bekijks. Erkende meesters werken zich uit de naad met kwast en canvas, beeldhouwers ploeteren jaren van rechthoek naar vorm, en Damien Hirst, de duivelskunstenaar, klieft gewoon een varken doormidden en zet beide delen op sterk water. Ja, dat is toch even schrikken als je de hoek om loopt en pardoes recht in de ingewanden kijkt van een dood beest. Hirst zal er ongetwijfeld iets mee bedoeld hebben. Over de vergankelijkheid van wat niet vergankelijk hoeft te zijn. De dood. Ik zal hem nog vaak tegen het lijf lopen op de Tefaf in Maastricht. Net als het maatpak en de jonge blonde vrouw die samen uit de privéjet zijn gerold. Zij kortgejurkt met zwarte kousen strak om de lange benen, een beeld dat mij in hevige mate ontroert, al weet ik niet waarom.

De dood dus. Joseph Beuys met gleufhoed door Andy Warhol herdacht met rode glittertjes; Willem de Kooning en zijn hobby hoe verdeel ik een vlak met een soep slierten. Nee, het zijn de kleintjes die indruk maken, hoe kleiner, hoe verfijnder, des te bewonderenswaardiger. Kijken naar het oog van Salvador Dali, de collages van Kurt Schwitters, de erotische tekeningen van Egon Schiele. Ook zijn er kunstenaars waarmee je wordt doodgegooid. De onverkoopbaren. Vorig jaar waren ze ook al ruimschoots van de partij. De Appels, Picasso, de guitige koppen van Jean Dubuffet, de getructe gouaches van Alexander Calder, doe mij nog een geschilderde scheur van Lucio Fontana.

Bertozzi & Casoni

Waar ik nooit geduld voor heb en ook vandaag niet zijn de gebeurt-er-nog-wat video’s van Bill Viola. Waar ik wel naar kijk en naar blijf kijken is de medicijnkast van Bertozzi & Casoni, met klapdeurtjes waarin poppetjes die raardoen tevoorschijn komen. Een ander kunstwerk dat bekender is dan de maker, zo hoort het, is de Lifesaver dame van pop-artist Mel Ramos. Zoals op elke Tefaf zie je bekenden met een geschiedenis. Tom Okker, de meest elegant spelende tennisser die ons land ooit gekend heeft, thans galeriehouder. Greta Duisenberg, voorzitter fanclub van voormalig theedoekenverzamelaar Yasser Arafat.

Wanneer je zoveel kunst bij elkaar ziet is de gelijkenis tussen de grote namen en hun generatiegenoten die voor altijd cult zijn gebleven frappant. Bestond er een netwerk waar Jackson Pollock en Willem de Kooning dankbaar gebruik van maakten en ene Joan Mitchell voor altijd ene Joan Mitchell bleef? Maar ik moet toegeven dat haar doeken uit begin jaren vijftig teveel tweespalt zaaien tussen souplesse en het extravagante, tussen het abstracte en het expressionisme. Alsof ze het zelf ook niet goed weet. De twijfel gedrenkt in olieverf.

Tamara de Lempicka

De kunsthandelaar, hij twijfelt eveneens. Hij tuurt eerst naar het naambordje en pas dan naar het werk. Sommige naambordjes zijn groter dan het kunstwerk. Ook ik heb tijdens de Tefaf getuurd. Naar het houten kistje Sun Box van Joseph Cornell, het onbekende, charmante zelfportret (?) van Tamara de Lempicka. Van mijn puntschoenen naar de duizeligmakende installatie Untitled van Anish Kapoor weer terug naar mijn beide Belmondo’s. Graag had ik hier stoer gedaan over dat Belmondo’s een sjiek Italiaans, Frans schoenenmerk is. Ze zijn zo Duits als Bratwurst mit Brötchen.

Mel Ramos

Tefaf catalogus 2010 (niet compleet)

Egon Schiele

Tefaf (kunstbeurs, MECC, Maastricht, t/m 21 maart 2010)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s