CHARLES BUKOWSKI FILM TALES OF ORDINARY MADNESS IS MONUMENT VAN RAFELIGE GLANS

De film is nog geen vijf minuten onderweg of de hoofdpersoon betast de ontluikende borsten van een minderjarig meisje. Even om je heen kijken of je het wel goed gezien hebt, deze scène die zomaar onaangekondigd en zonder duidelijke reden opduikt in een speelfilm. Toen de film Tales Of Ordinary Madness in 1981 verscheen deed men over een dergelijke scène niet zo moeilijk. Men wist immers dat het een verfilming betrof van een verhalenbundel geschreven door Charles Bukowski, chroniqueur van het politiek en cultureel incorrecte.

Tegenwoordig ligt de meer gewaagde filmkunst strak aan de ketting van normen en waarden. Steeds meer filmregisseurs kiezen bij het maken van films voor een opgelegd fatsoen. Engagement en provocatie zijn het andere uiterste. Vaak wordt dit zo sterk benadrukt dat het vergeefs zoeken is naar schakeringen, duidingen en nuances van filmstijl, verhaal en karakters die de kijker meeslepen in plaats van platwalsen (zoals Antichrist van Lars von Trier).

Goed. Tales Of Ordinary Madness. Niet zomaar een film, maar een fatalistische, onrustbarende zuip- en neukodyssee. Je moet er zin in hebben, je moet er even voor gaan zitten. De film speelt zich af in het noordoostelijk deel van Los Angeles, personages wonen in appartementen waarvoor het woord haveloos nog teveel luxe is.

Wanneer Charles Serking niet in lichte staat van dronkenschap door de straten van LA banjert, denkt hij na over het leven, of beter gezegd over de uitzichtloosheid ervan en de onmogelijkheid te ontsnappen aan zijn eigen noodlot. Serking berust en volhardt in zijn levenshouding die hem hoe gek het ook klinkt staande houdt en houvast biedt. Verpozing en vertier zoekt hij bij vrouwen van bedenkelijk allooi. De een ontpopt zich als masochistische hysterica, de ander duwt een veiligheidsspeld door haar vagina.

Geen wonder dat Serking het soms niet meer ziet zitten. In een scène die komisch lijkt maar in feite Serkings tragiek symbolisch blootlegt, wil hij bij een andere dame in haar baarmoeder kruipen. Een dag later gaat hij in weerwil van alles maar weer de sleur van alledag te lijf: zonnebril op de neus, de in papier gewikkelde fles binnen handbereik. Zelfs wanneer hij ’s nachts op het punt staat zijn vriendin Cass van achteren te nemen gaat de zonnebril op. Het is een moment dat ontroert. Dankzij de acteurs Ben Gazzara en Ornella Muti wordt het geen vulgair schouwspel, maar een bijna devote uiting van verlangen dat het puur lichamelijke overstijgt.

Charles Bukowski krijgt monumentaal gestalte in de rol van Gazzara. Bijna ongemerkt pelt hij laag voor laag de stoïcijnse schil van zijn personage. Pas aan het slot van de film geeft hij zijn houding prijs, zijn kwetsbaarheid en gevoelens wanneer hij teneergeslagen ineen zakt in de armen van jawel, een meisje van een jaar of vijftien. Na alles wat we als kijker hebben gezien en doorgemaakt allesbehalve aanstootgevend of provocerend. Slechts de onschuld lokt om oprecht troost te bieden. “I wish to weep but sorrow is stupid. I wish to believe but belief is a graveyard.” – Charles Bukowski.

Tales Of Ordinary Madness (Storia Di Ordinaria Follia) (ITA/FRA 1981. Regie: Marco Ferreri. Met Ben Gazzara, Ornella Muti, Susan Tyrrell e.a.) (DVD, Engelse import, niet ondertiteld)


Openingsscène uit de film

3 thoughts on “CHARLES BUKOWSKI FILM TALES OF ORDINARY MADNESS IS MONUMENT VAN RAFELIGE GLANS

  1. Bukowski bewandelt in zijn boeken ook altijd de dunne grens tussen wansmaak en grensverleggende literatuur. Het ene moment steekt hij de grens inderdaad over, vind ik zelf. Het andere moment is hij gewoonweg geniaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s