BRET EASTON ELLIS – DE FIGURANTEN RECENSIE

De Figuranten heet een vervolg te zijn op Less Than Zero, het boek waarmee Bret Easton Ellis in een klap zijn naam als bestsellerauteur vestigde. Personages die in deze ode aan de apathie al dan niet zijdelings aan bod kwamen treden in De Figuranten nadrukkelijk naar de voorgrond. En het lijkt erop of Ellis ook met personages en situaties uit andere boeken van hem De Figuranten heeft gedestilleerd. Daar is niks mis mee, maar je zou wensen dat een schrijver van zijn status met iets compleet nieuws op de proppen komt. Vijfentwintig jaar geleden was Ellis cool, nu behoort hij immers tot de Amerikaanse literatuurelite.

Was Less Than Zero een kennismaking met verveelde rijkeluiskids in het hedonistische Los Angeles (de MTV-serie The Hills heeft wel iets weg van een gladgestreken variant), in De Figuranten zijn de kids volwassen en zelfgenoegzaam, maar niet per se wijzer. Ellis’ schrijfstijl is zoals wel vaker een opsomming van locaties, merken, drank, seks en popsongs. Allemaal zaken om de esthetiek en de levensstijl te benadrukken van de om hoofdpersoon Clay dwarrelende figuren, die verstoken van innerlijke waarden vooral de inborst van Clay kleur geven. Wat dat betreft is de titel van de Nederlandse vertaling treffend gekozen, temeer daar het boek zich afspeelt in Hollywood.

De personages noemen hem kil, afstandelijk en onberekenbaar, maar de scenarioschrijver Clay is de enige die zichzelf een blik in de spiegel gunt en erachter komt dat wat hij ziet niet best is. De Figuranten moet het hebben van passages waarin Clay ruimte geeft aan zijn gedachten, van dialogen die de karakters duiden (altijd al een sterk punt van Ellis), om zodoende het verhaal op te stuwen naar een onderhuidse spanning. Het werkt in elk geval effectiever dan de geweldscènes waarvan de lugubere details rechtstreeks afkomstig lijken uit die andere bestseller van Ellis, American Psycho.

Is De Figuranten een moderne zedenschets? Een zwarte kijk op Hollywood? Een thriller? Een detective? Het blijft even ongewis als de drijfveren van de individuen in het boek, met uitzondering van actrice Rain Turner. Wanneer zij probeert een filmrol te bemachtigen strikt zij in haar verwoede pogingen meer te zijn dan figurant, Clay in een web van David Lynchachtige paranoia.

Natuurlijk wil Ellis ons doen geloven dat de personen en gebeurtenissen in zijn boek exemplarisch zijn voor de oppervlakkigheid en leegte van de filmwereld. Bij Less Than Zero en American Psycho werkte het nihilisme als levenselixer prima, maar onderhand is de verrassing er toch een beetje af.

Bret Easton Ellis – De Figuranten (boek, Ambo Anthos 2010)

Interview met Bret Easton Ellis

2 gedachtes over “BRET EASTON ELLIS – DE FIGURANTEN RECENSIE

  1. We zijn het niet eens over het boek. Het gaat onderhuids ditmaal wel degelijk over iets anders dan in Less Than Zero. Kom ik nog op terug (op mijn eigen blog).

    Overigens dien je Ellis toch in het Engels te lezen. Zo vallen die prachtige, lange zinnen toch helemaal niet op?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s