Recensie: Gray – Shades Of… graffiti voor luidsprekers

Terug naar het begin van de jaren tachtig. Naar de New Yorkse immigrantenwijk Lower East Side. De cd Shades Of…Gray documenteert min of meer de bloeiperiode tussen popmuziek en beeldende kunst van toen. Dat er kunst èn pop kleeft aan deze cd wordt bij nadere bestudering duidelijk, al wordt de rode draad gevormd door een soms onverstaanbaar en idioot telefoongesprek, waarin een van Grayoprichters de hulplijn voor suïcidalen belt. Die anonieme beller blijkt kunstenaar van spontaan neo-expressionisme, nadat hij eerder de straten in Manhattan ‘onveilig’ had gemaakt met graffiti onder de ‘tag’-naam Samo. Van Gray verscheen nooit een volwaardig album: de band bevond zich vaker op het podium dan in de studio. De eeuwige vergetelheid lag dus op de loer, ware het niet dat genoemde medeoprichter en grapjurk niemand minder is dan Jean-Michel Basquiat. Troetelkind van de New Yorkse kunstelite, wiens werk tijdlozer bleek dan in eerste instantie werd gedacht; Basquiat is baanbrekend geweest voor de ontwikkeling van graffiti- en street art.

Basquiat schilderde op deuren van koelkasten, maakte assemblages van stukken afval en verscheurd papier. Tot zijn beste werk behoren de beeldverhalende doeken. Ze laten een grimmige, maatschappijkritische context zien over het leven van minderheden in de marge van de samenleving. De tekens en figuren, het straatjargon en de verwijzingen naar andere kunst dansen bij Basquiat over het doek in een onrustige cadans. Basquiat was meer jazz dan avantgarde. Na de pop-art en conceptuele kunst werd zijn werk gezien als een rehabilitatie van het schilderen als ambacht. De aan een heroineoverdosis op 27-jarige leeftijd overleden Basquiat herleeft op de cd van Gray.

De twee overgebleven Graymuzikanten Nicolas Taylor en Michael Holman zijn wat dat betreft uitgekookt; tot op de dag van vandaag verbinden ze hun naam aan die van hun beroemde bandlid. Een tentoonstelling eind 2009 in Londen luidde veelzeggend Jean-Michel Basquiat Through Nicholas Taylor.

Shades Of… doet bij vlagen denken aan de Beastie Boys. Maar dan wel met het niet onbelangrijke verschil dat deze bands de kans kregen en namen zich artistiek te ontwikkelen en te bekwamen. Waartoe Gray in staat was zullen we helaas nooit weten. Meer dan ‘shades’ (tinten) zijn het inderdaad niet wat we te horen krijgen. De door Holman en Taylor opgepoetste archiefopnamen krijgen gestalte in collages met rap en triphop, noise-noirachtige intermezzo’s. Graffiti voor luidsprekers. Shades Of… is een versnipperde, nogal wijdlopige audiodocumentatie waarvan de muzikale urgentie enigszins ontbreekt, ondanks de hier en daar best sterke nummers. Dat luistert toch net even anders.

(Overigens maakte ook acteur-regisseur Vincent Gallo een blauwe maandag deel uit van Gray)

Gray – Shades Of…(cd, Plush Safe Records 2010)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s