Gummbah redder in nood bij lichtgewichten tijdens Wordfest

foto: Anita Hondong

De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens werd meteen na binnenkomst onverwacht het podium opgeroepen om de tweede editie van Wordfest te openen. Leuke geste van de presentator. Alleen jammer dat deze even later afbreuk deed aan de spontane uitnodiging door enkele grappig bedoelde maar denigrerende opmerkingen te moeten maken over het vermeende dronkemansimago van de stadsdichter. Wordfest en poppodium De Nieuwe Nor boden ter gelegenheid van de boekenweek decor aan een avond literatuur en muziek tijdens de Heerlense variant op het boekenbal.

Een ode aan Jules Deelder, diens voorliefde voor jazz per grammofoonplaat, werd hartstochtelijk voorgedragen door de officiële openingsact John Schoorl. In het dagelijks leven is Schoorl journalist bij de Volkskrant, in zijn vrije tijd dicht en schrijft hij over popmuziek. Een van zijn boeken heet De Naald Erin!In zijn optreden legde hij dan ook de werking uit van een 45-toeren vinylsingletje. Dat presentator Tim op het Broek hem aankondigde als de Nederlandse Jack Kerouac, daar schrok Schoorl zelf ook beetje van. Kort ervoor had hij tijdens het podiuminterview uitgebreid verteld over leven en werk van de auteur van de klassieker On The Road, waarna de vergelijking misplaatst overkwam. Nogal vreemd bovendien dat Schoorl als enige uitgebreid werd geïnterviewd. De sjofele, bordeauxrode tweezitter op het podium bleef de rest van avond goeddeels ongebruikt.

Schoorls kameraad Fred Papenhove hield een voordracht uit zijn dichtbundel Draaibaar. Verhalende gedichten over een hoofdfiguur die de buitenwereld genaamd ‘hunnie’ liever buitensluit maar tegelijk angstvallig dichtbij ziet komen. Leuk bedacht, maar de voordracht van de Haagse performance poeet was eerder een lichtgewicht variant op, inderdaad, Jules Deelder.

Het Heerlens Schrijvers Café werd vertegenwoordigd door opkomend talent. Dat was te merken. Literair inhoudelijk hadden de jongelui nog weinig te melden. Geen enkele voordracht en tekst pakte de toehoorders bij de lurven. Er werd vooral braaf en keurig voorgelezen. Jongeren die voor de klas staan. Zouden ze wel de goede boeken lezen voor voldoende inspiratie? Paul de Bruyn bedacht tijdens zijn optreden opeens dat zijn microfoon ook als megafoon gebruikt kon worden en meende met stemverheffing zijn punt te moeten maken. Prettig bescheiden was het optreden van Deborah Beeuwkes. Onnodig. Uit haar website blijkt dat achter Beeuwkes een veelzijdige jongedame schuilgaat. Ze liet haar optreden vergezeld gaan van foto’s en ambientmuziek. Van Beeuwkes gaan we vast nog meer horen. Opvallend en gedurfd pakte het collage-experiment uit bij de spitsvondige dichtrijm en woordspelingen van Merlijn Huntjens.

Eigenlijk was het wachten geblazen op wat het hoogtepunt van Wordfest zou moeten worden: Gummbah, absurdist met inktzwarte oneliners, kunstenaar en bedenker van tragikomische cartoons. Maar eerst was er een dieptepunt toen het publiek werd getrakteerd op drie directeuren uit de Heerlense cultuursector. Zij kregen de gelegenheid kritiekloos en nogal lacherig een promopraatje over hun eigen instelling af te mogen draaien. Het rommelige oponthoud voegde niets toe aan het literaire gehalte van Wordfest.

Gummbah, echte naam Gertjan van Leeuwen, ging vervolgens voorlezen uit zelfbedachte dummy’s; proefexemplaren met niet meer dan een omslag en enkele hoofdstukken waarmee uitgeverijen langs de boekhandel leuren. Net Niet Verschenen Boeken is de titel van een wel verschenen bundel waarin Gummbah de dummy aan de vergetelheid onttrekt. Stuk voor stuk ontsproten aan het brein van de cartoonist die de kunst van de keiharde, tragische humor in een zo monotoon mogelijke voordracht bracht. Wat alleen maar bijdroeg aan het absurdisme van diezelfde humor. Over een man en een vrouw die een uitbater van een tankstation hebben onthoofd, verveeld naar de tv op de hotelkamer staren en er spijt van krijgen dat ze op de toonbank hebben staan schijten. Over fictieve schrijvers als Jack Simons en de verhalen van één zin door Oscar Punt. ‘IJsbrand liet zich de marsepeinen Swastika goed smaken’. Gummbah redde alles wat er te redden viel. Zijn teksten waren bizar en doldwaas, soms volstrekt onnavolgbaar, maar in feite natuurlijk heel erg goed doordacht. Hij was zo’n beetje de enige die avond.

Wordfest (De Nieuwe Nor, 16 maart 2011)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s