Korte ontmoeting met Jesse Sykes

Jesse Sykes werd tot voor kort gerekend tot het gilde van liedjeschrijvers met een hoog rootsrockgehalte waar een blad als Heaven graag over mag schrijven. Maar nadat de zangeres een bijdrage had geleverd aan Altar, een eenmalig project van het Japanse rocktrio Boris met Sunn O))), ontstond er rond Sykes toenemende belangstelling vanuit de toch tamelijk onverwachte hoek van de kruip-, en sluipmetal. Stond ze opeens op het door Sunn O))) samengestelde Roadburnfestival in Tilburg. Toch putten Sykes en haar begeleidingsband met de mooie naam, The Sweet Hereafter, uit vrij traditioneel klinkende Amerikaanse rock. Dat ze daarbij veel steun krijgt van secondant Phil Wandscher is een prettige bijkomstigheid. Zijn gitaarlicks en solo’s openen, splijten en beëindigen songs van een minuut of zeven, acht die daarna nog veel langer blijven rondspoken. De gedachte aan het debuut van Quicksilver Messenger Service is trouwens nooit ver weg. Wel is het even wennen aan Sykes zelf. Ze zingt met een lichthese ruis op de stembanden, waardoor haar nogal beperkte bereik een tikje wordt benadrukt. Wat verder opvalt is dat de songs en uitvoering een aangenaam down-to-earth gevoel kennen. Dat geldt zeker voor de nummers met akoestische begeleiding.

Met niet minder dan een vlammend betoog beginnen Jesse Sykes & the Sweet Hereafter het optreden in het Heerlense popzaaltje De Nieuwe Nor. De vlammen zijn de gitaarcrescendo’s en de solo, het betoog heet Hushed By Devotions. Lang duurt het concert niet. Een half uurtje hooguit. Na afloop zie ik een vrouw met lang ravenzwart haar bij de garderobe gebukt over haar gitaarkoffer. Ze draagt een zwartgemontuurde bril en gaat gekleed in een lange donkere jas met antieke halsketting. Jesse Sykes lijkt meer op een strenge godsdienstlerares dan op de wat timide ogende dame van zo even op het podium. Na te zijn bekomen van de schrik, knoop ik met haar een praatje aan over de teleurstellende opkomst van het publiek. Slechts een man of zeven hadden de moeite genomen het voorprogramma van stonerrockband Dead Meadow te komen bekijken. Sykes is er zelf ook een beetje beduusd van. Haar houding is er een die ik wel vaker tegenkom bij rockmuzikanten: ongedwongen, vriendelijk, relaxt en bescheiden over al het goede dat zich onverwacht aandient en gelaten over de minder leuke kanten van het rock & roll leven. Even klaagt ze over de zwaarte en lengte van haar Europese tour.

Wanneer ik vraag of ze de net door mij gekochte lp van haar wil signeren is ze blij verrast. With love Jesse Sykes staat er even later op de binnenhoes. Ze heeft er een hartje bij getekend. Dan gebeurt er iets merkwaardigs. Het overkomt me gewoon, de gelegenheid doet zich voor, er is een fotograaf in de buurt, normaal doe ik dit nooit hoor, maar er zijn zo van die dingen. Dan hoor ik mezelf nog net niet stamelend vragen of ze op de foto wil. Met mij. Geen probleem. Terwijl ze me bij de arm pakt verontschuldigt ze zich over haar vermeende lichaamsgeur. Dat ze een beetje ruikt. Ze heeft zich namelijk al een paar dagen niet kunnen douchen en verlangt naar haar hotelkamer. Schaapachtig schalt een lach door de ruimte. Dat ben ik. Het hartje, de opmerking over het douchen en de hotelkamer, de omarming. Ruiken doe ik niks, twijfelen des te meer.

foto: Anita Hondong

One thought on “Korte ontmoeting met Jesse Sykes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s