Josh T. Pearson prediker van de schaduwzijde

 

Josh T. Pearson introduceren als liedjesschrijver is hem tekort doen. Songs met een begin en een einde zijn bij Pearson aan het verkeerde adres. Pearson is geen samenvatter, hij is iemand die zichzelf en nog veel meer bijeen raapt in epistels waar hij zo’n tien minuten voor uittrekt en die daarom best desperaat klinken. Elk nummer een Visions Of Johanna, Bob Dylans van alle songidiomen ontdane epos dat diep in het onderbewustzijn tast. Niet dat Pearson op Dylan lijkt; de Dylanhaters kunnen gerust zijn. Er is nog meer dat opvalt aan Pearsons debuutalbum in vergelijking met de jongens en meisjes die menen hun liefdesleven te moeten gieten in simpele, brave houtjetouwtjeliedjes, waar Carice van Houten zo dol op is.

Ook voor simpel, lief en houtjetouwtje moet je niet bij Pearson zijn. Naar de hel ermee. Waar je Pearson tegenkomt met zijn stem op het randje van fluisterende verontrusting, zijn teksten in de vorm van schuldverklaringen, boetedoening en bekentenissen, zijn gitaarspel dat hem niet begeleidt maar lijdzaam een andere richting optokkelt, stiltes laat vallen en opgevangen wordt door de vioolmineur van o.a. Warren Ellis. Dit alles speelt zich af tussen leed, liefde en levenskunst. Pearson geeft niet mee, helt niet over naar het grote gebaar maar is net zo weerspannig als een oudtestamentisch prediker. Noem het countrynoir. Hij is de schaduwzijde van Fleet Foxes, de vleesgeworden “helplessness blues”. Omdat hij deze plaat moest maken, omdat hij niet anders kon.

 

Een kerel met karakter? Nou ja. Meneer staat op het punt het altaar te betreden om zijn aanstaande te huwen maar kan zijn gedachten niet losmaken van de ander. Op het obsessieve af: “I’m in love with a woman who’s not my wife” klinkt het keer op keer. Een gentlemen is hij ook al niet: “don’t make me rule this home with the back of my hand”. Alles bijelkaar is dit zo’n eigen universum scheppend album, zo’n klassieker in wording waarvan je weet dat je eraan moet wennen of waarvan je ontdekt dat je er nooit aan zult wennen. Goede kunst is niet goed tíjdens het bezichtigen of beluisteren maar wanneer ze uren, dagen nadien gaat wroeten om je twijfels en dagelijkse beslommeringen bijeen te houden. En dat dan ook blijft doen, dat terugkeren en bijeenhouden. Josh T. Pearson, half mens, half baard, afkomstig uit Texas nam een plaat op in Berlijn, woont in Parijs en laat zich op de hoes afbeelden met een halfnaakte jongedame. Zoon van een dominee.

Josh T. Pearson – Last Of The Country Gentlemen (2lp, Mute 2011)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s