De mateloosheid van Dirk Polak in ‘egodocument’ Mecano

Saai kun je het leven van muzikant en kunstenaar Dirk Polak (1953) beslist niet noemen. De mateloosheid is aan de orde van de dag; het maken van kunst biedt telkens weer de laatste strohalm met zicht op vooruitgang. Uitvoerig beschrijft Polak zijn leven en beproevingen in zijn autobiografie Mecano, waarin zijn drugsverslaving, relaties met vrouwen en de opvoeding van zijn kinderen centraal staan. Niet voor niets rept de omslag van ‘een muzikaal egodocument’. Dat muzikale heeft betrekking op cultband Mecano waar de meeste mensen hem van zullen kennen.

Met zijn pakkende schrijfstijl houdt Polak de lezer een flink aantal pagina’s bij de les, maar op den duur gaat de vertelling van zijn levensverhaal toch een beetje vervelen. Polak heeft de onbedwingbare neiging om wijdlopig uit te pakken over gebeurtenissen die zeker voor niet betrokkenen inhoudelijk nauwelijks van belang zijn en rechtstreeks uit zijn persoonlijk dagboek lijken te komen. Bijvoorbeeld over zijn oma: “toen wij ooit met de familie in een Chinees restaurant aten, presteerde zij het om een bamigerecht te bestellen dat helemaal niet bestond, terwijl er toch keuze genoeg was. Bami goreng, rames, speciaal, noem maar op. Zij bestelde bami de luxe, wat ons gezelschap, haar incluis, het nodige plezier verschafte”.

Een tijdlang gaat Polak om met beruchte Amsterdammers als Theo van Gogh, Rob Scholte en Ramses Shaffy. Zijn verhouding met Heleen Hartmans, de moeder van de zoon van Van Gogh, is op zijn zachtst gezegd stormachtig en ontaardt in het uitdelen van rake klappen. Openhartig is Polak ook over zijn heroïneverslaving. Luttele minuten na het overlijden van zijn vader: “maar nu ik de beschikking had over mijn vaders portemonnee kon ik direct een pakje scoren. Hoe diep kun je zinken? ‘Junk’ breekt wetten als de nood hoog is”. Ondanks alle tegenslagen die op zijn pad komen weet Polak met veel vallen en opstaan altijd weer een uitweg weet te vinden. De levenskunstenaar houdt er een merkwaardige fascinatie op na voor het constructiespeelgoed meccano, dat leitmotiv en inspiratiebron voor zijn beeldende kunst is. En hij blijft natuurlijk medeverantwoordelijk voor Autoportrait, een van de beste platen ooit gemaakt door een Nederlandse band. Ondanks de donkere romantiek en weemoed van dit album beleef je aan de groep Mecano meer plezier dan aan het lezen van dit boek.

Dirk Polak – Mecano (uitgeverij Lebowski 2011)

One thought on “De mateloosheid van Dirk Polak in ‘egodocument’ Mecano

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s