Hans Teeuwen in Spiksplinter: de terugkeer van de ontregeling

De ingrediënten zijn vertrouwd: donker pak, de haren steil achterover gekamd, de mimiek, de rare stemmetjes, op het podium een vleugel. Spiksplinter, zoals zijn nieuwe voorstelling heet, is voor de fans niet echt nieuw. Hans Teeuwen zoals we hem kennen, na een relatieve stilte van bijna zeven jaar nog altijd volstrekt uniek en onovertroffen. Er lijkt weinig veranderd. Bij Teeuwen is het afwijkende normaal, het logische reden tot twijfel en het bizarre het begin van iets moois. Het publiek in het Parkstad Limburg Theater zit bijna twee uur in de ijzeren greep van de Grote Ontregelaar.

Een ander bekend fenomeen is dat ook tijdens deze comebackshow de rasperformer in hem doet of hij voor het eerst op het podium staat. Hij confronteert de toeschouwers met één groot vraagteken waarin hij in de waan laat of hij alles meent wat hij zegt. Sketches navertellen zou, zeker voor hen die de voorstelling nog willen bekijken, flauw zijn. Nauwelijks te doen ook. Wat er gebeurt behoort een context toe die niemand beter past dan Teeuwen zelf. Hij komt weg met opmerkingen waarvoor iemand anders zou worden weggehoond.  Teeuwen noemt man en paard en gaat nog een stukje verder om terecht te komen op plekken waar het ongemakkelijk voelt of politiek incorrect wordt.

Linkse meisjes, liefhebbers van wereldmuziek, en wereldverbeteraars die anderen nog wel eens de maat willen nemen, krijgen onderuit de zak. Net als singer-songwriters. En ene André Hitler, ofwel Adolf van Duin. Teeuwen gooit waan en werkelijkheid door elkaar aan de hand van situaties die absurd zijn en wendingen die je geen moment ziet aankomen. Gemeenschappelijke deler blijft de hilarische gekte. Dan parodieert hij modern danstheater, zingt een liedje over Leo en zijn adoptiezoon of laat dieren in een sprookjesbos met elkaar discussiëren alsof het psychiatrisch patiënten zijn. Arend van de Heerlense cabaretgroep Scharrelvis is na afloop onder de indruk: “hij maakt niks af, terwijl wij het ons moeilijk maken door alles te willen uitwerken”. Alweer zo’n tegenstelling. Alles afmaken door sketches niet af te maken. Teeuwen speelt met een verknipt soort ongrijpbaarheid waarin het zwart ziet van de humor. Hiermee geeft hij zichzelf en zijn optreden meer eeuwigheidswaarde dan het opgeheven vingertje van veel andere cabaretiers.

Hans Teeuwen – Spiksplinter (Parkstad Limburg Theaters, 8 en 9 juni 2011)

Bron: http://www.zwartgoud.net

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s