Excentrieke Eels verrassen met swingende soul

Mark Everett (foto: Anita Hondong)

Aha, zo doe je dat dus. Je demonen en een op de loer liggende depressie de kop indrukken door gewoon met je eigen band een knalfuif te geven. Van Mark Everett is bekend dat hij niet is geboren onder een gelukkig gesternte. De dood sloeg meermaals ongenadig toe in het gezin waarin de zanger van de Eels opgroeide. Vader overleed aan hartfalen, moeder aan kanker en zijn aan schizofrenie lijdende zus pleegde zelfmoord. Everett bleef moederziel alleen achter. Als jongetje dacht hij dat voorwerpen levende wezens waren en smijten met de douchedeur de badkamer ontstellende pijnen bezorgde. Diezelfde Mark bleek gezegend met een vroeg onderkend talent voor het schrijven van songs die een lang leven zijn beschoren.

Een groot aantal van deze songs was maandagavond te horen in Heerlen. Verrassend genoeg diende een album uit 2009 (Hombre Lobo) als uitvalsbasis. Eels’ artistieke hoogtepunt zijn de songs die kronkelend achteroverleunen op een ander album (Electro-Shock Blues) en natuurlijk de hit Novocaine For The Soul, een subtiele variant op Beck’s Loser. Maar in het Parkstad Theater speelden zeven mannen stuk voor stuk uitsmijters. Op mijlen afstand van het zwelgen in zelfbeklag dat Everett nogal eens wordt verweten. Het zou een gedenkwaardige avond worden. Grootste troef: omdat de muzikanten binnen de context van de song bleven en zich niet te buiten gingen aan solo’s en frivoliteiten klonken de liedjes strak en gedecideerd. Zeven mannen dus, met zonnebril en baard. Mark Everett droeg de volste van allemaal, gilet om de schouders, donkere pilotenbril onder de flatcap. Naast hem zijn dubbelganger, gitarist The Chet.

Eels gooiden het roer volledig om. Het sikkeneurige maakte plaats voor soulmuziek; dynamisch en swingend. Alsof ter plekke een album van Beck op het label Motown werd afgespeeld. Everett had zijn eigen twee Memphis Horns meegenomen die met trompet, bariton- en tenorsax de songs warmbloedig aaiden. Onbekende nummers van Sly & the Family Stone werden gespeeld. De invloed van James Brown was voelbaar, inclusief diens terugkeeract door Everett, die onder begeleiding van roadie met handdoek dan toch maar richting kleedkamer vertrok na twee uur en meerdere toegiften. Was dit meneertje melancholie met de huilebalkliedjes? Waren dit de Eels?

Zo’n band waarvan je als de bliksem na, nee, tíjdens de laatste toegift een plaat wilt kopen. Verbaasde gezichten na afloop. Ongeloof. Alles anders dan verwacht. Wanneer maak je dat nog mee? Bijkomen van ondersteboven en binnenstebuiten. Zoveel albums met nog meer liedjes te koop bij de kraam aan de uitgang. Daar sta je dan. Na een geweldig concert dat afweek van alles wat je meende te kennen en te weten.

Eels (Parkstad Limburg Theaters, 20 juni 2011. Nog te zien: Paradiso, Amsterdam, 27 en 28 juni en op het Werchterfestival op 30 juni)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s