Lilian Hak: romantiek tussen schemer en schittering

Nog niet eens zo heel lang geleden was er een tijd waarin je een telefoonnummer moest draaien via een kiesschijf, mannen gleufhoeden droegen en een babydoll geen speelgoedpop was maar dameslingerie. Zangeres Lilian Hak laat de jaren veertig en vijftig herleven in een omgekeerde muzikale striptease, waarin het verleden stukje bij beetje opnieuw wordt aangekleed door het heden.

Nog niet eens zo heel lang geleden was er een tijd waarin je een telefoonnummer moest draaien via een kiesschijf, mannen gleufhoeden droegen en een babydoll geen speelgoedpop was maar dameslingerie. Zangeres Lilian Hak laat de jaren veertig en vijftig herleven in een omgekeerde muzikale striptease, waarin het verleden stukje bij beetje opnieuw wordt aangekleed door het heden.

Tijdens een verblijf in een appartement in Bangkok, Thailand liet ze zich inspireren door een stapeltje meegebrachte dvd’s van het Glenn Miller orkest en muziek uit de films van Alfred Hitchcock. Oubollig? Geen sprake van. De muziek van de Utrechtse is allesbehalve retro. Op de cd Old Powder New Guns krijgen de fragmentjes en muzieksnippers afkomstig uit oude films, gezelschap van muzikanten van vlees en bloed.

Door middel van muziek een gevoel aanspreken dat haaks staat op de hectiek van het nu. Gek genoeg moet je juist daar even de tijd voor nemen, er even in komen als het ware, waarna stem, muziek én teksten overrompelen, op zoek gaan naar verleiding en romantiek. Het ideale elixer voor hen die te weinig verleden kennen, of in het heden zijn zoekgeraakt.

“We don’t need the stuff of today
The iPhones, iPods, cell phones
And everything else
People clutter their lives with”

Naast het schrijven van haar eigen teksten componeerde Lilian Hak een swingend deuntje op een gedicht van Charles Bukowski (Six Cats). De keuze voor de Amerikaanse schrijver van de zelfkant is opvallend, net als haar keuze voor de poëzie van de in ons land onbekende Elizabeth Bishop (Sleeping On The Ceiling). Al moet gezegd dat de Nederlandse band The Ex ook al eens werk van Bishop op muziek uitvoerde. Lilian Hak, desgevraagd: “Ik ben altijd al erg geïnteresseerd in poëzie, maar had eigenlijk nog zo weinig kennis van poëzie van over de grens. Ik ben erop uit gegaan om mij te verdiepen in Amerikaanse poëzie. Elizabeth Bishop kwam op mijn pad op aanraden van een vriend van mij. Veel van haar gedichten spraken mij aan omdat zij erg muzikaal zijn. Toevallig en ook erg verbaasd las ik later dat zij voordat zij ging schrijven eerst muziek ging studeren. Dat verklaart misschien de muziek die in haar schrijven zit. Het gedicht Sleeping On The Ceiling vond ik goed passen bij mijn concept van het album. Het heeft een filmische atmosfeer en de tekst vertaalt zich goed in muziek.”

Op Old Powder New Guns vormen de zang, muziek en teksten een fraai harmonisch geheel met filmmuziek, kamermuziek en bigbandswing. Hoogtepunten? Teveel om op te noemen. Op zijn minst het daverende Never Speak To Strangers, de intense triestheid van Sleeping On The Ceiling, of Lonesome People, waarvan het knusse geluid doet denken aan een 78-toeren koffergrammofoon. En dan die stem! Van alle genres thuis: thriller, filmnoir, tragikomedie. In de hoofdrol de melancholie, in de bijrollen Julie London, Goldfrapp en filmcomponist Elmer Bernstein. Krassen op het celluloid. Kijken met je oren. En jullie willen thuisblijven op 1 september wanneer Lilian Hak live uitpakt met een elfman sterke band?

Lilian Hak (Cultura Nova, Spiegeltent, Heerlen, 1 september 2011 en op 27 oktober 2011, Theater aan het Vrijthof, Maastricht)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s