Avondje Anton Corbijn in Aken

Anton Corbijn signeert

Onvermoeibaar zet Anton Corbijn handtekeningen onder zijn eigen werk. Alhoewel, handtekening? Een streep met sierlijk boogje waarin we een neus met oogjes herkennen. Zijn fans zijn opvallend jong. Ze dragen platen onder de arm van Depeche Mode en U2. Anderen sjouwen met posters en fotoboeken. Wie goed oplet ziet het complete oeuvre van Nederlands beroemdste fotograaf in alle vormen en kleuren aan zich voorbij trekken. Na het vriendelijk vragen van de naam helpt Corbijn keurig mee met het uitpakken van de albumhoezen, waarna hij behendig zijn signatuur achterlaat. Een praatje maken? Op de foto? “No problem”.

De Duitse bezoekers lopen weg met de Nederlander. Geduldig en eerbiedig wachten ze op hun beurt. Dat er nog honderden mensen in de rij staan deert niemand. In de kleine Apollo bioscoop in het centrum van Aken is de sfeer bijna huiselijk te noemen, zeker met die gebolde lamp naast dat kekke signeertafeltje waarachter Corbijn heeft plaatsgenomen. Later op de avond staat een vertoning van de film Closer op het programma, zijn filmbiografie over Joy Division, die legendarische band waarmee ook Corbijn geschiedenis schreef.

“Ik kijk nooit naar mijn eigen werk”, beweert hij na het slaken van een diepe zucht. Zojuist werd hem verteld dat Control getoond wordt in een nagesynchroniseerde versie. “Geen Engelse ondertitels?”, probeert hij nog. Moedeloos werpt hij zijn hoofd achterover. Dus nee, Corbijn wil in dat geval liever niet bij de filmvertoning aanwezig zijn.

Enkele uren eerder stapt aan de achterzijde van de bioscoop Anton Corbijn uit de taxi. De verslaggevers wachten hem op en maken een praatje met de fotograaf alsof ze hem al jaren kennen. Corbijn, spijkerjasje, grijzende baard, is goedgemutst. Tijd voor een interview is er echter niet. Poseren voor de fotograaf? Graag zelfs. Ondertussen vertelt hij dat hij onder de indruk was van de expo in Monschau waar een verzamelaar zijn werk tentoonstelt. Dat zijn nieuwe film wordt opgenomen in Hamburg maar dat de voorbereidingen nog niet veel verder zijn dan de scriptfase. Dat zijn trein veertig minuten vertraging had, notabene op het station van Heerlen.

Na de ‘signierstunde’ van anderhalf uur is het tijd voor de ‘gesprächsrunde’. Ook op het podium houdt de belichting niet over. Corbijn knipt het lampje maar eens uit en aan op het moment dat hij door organisator Nina-Mika Helfmeier geïntroduceerd wordt als ‘den besten Fotograf der Welt’. Der ‘Antoon Corbain’ heeft er duidelijk zin in. Maakt grapjes met de interviewer over diens vertaling van Engels naar Duits. En die raakt maar niet uitgepraat over wijlen Joy Divisionzanger Ian Curtis. Corbijn vertelt een anekdote over zijn eerste ontmoeting met de bandleden. Dat ze weigerden hem de hand te schudden: “blijkbaar deden jongeren in Engeland dat niet in die tijd”. Maar nadien kwam het toch nog goed tussen de fotograaf en popgroep. Hij moet er zelf ook om lachen. Ter illustratie heft hij zijn rechterhand op: kijk, dit is de hand die kennismaakte met Ian Curtis! Het publiek neemt de grap dankbaar in ontvangst.

Over die beginperiode gaat het vaak tijdens het gesprek. Zo vond hij de leden van U2 een stuk aardiger dan hun muziek. Veel opdrachten deed hij om te kunnen reizen. In het werken met Depeche Mode had hij aanvankelijk weinig trek totdat hij de kans kreeg een video met ze op te nemen. In Amerika, tijdens een soort roadtrip. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. De rest is geschiedenis.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s