Israel Nash Gripka observeert het rafelende Amerika

Een foto als statement van oorspronkelijkheid en dezelfde sierlijke belettering met gestreepte pijltjes aan weerszijden. Als twee druppels water de hoes van Déjà Vu, de klassieker van Crosby, Stills, Nash & Young. Meer nog dan die legendarische plaat uit 1970 is Barn Doors and Concrete Floors een kroniek over de Amerikaanse droom die uitdraaide op een nachtmerrie. Muzikaal geurt het album van Israel Nash Gripka naar onbezoldigde plattelandsromantiek. In zijn teksten heeft hij het echter opvallend vaak over menselijk verlies, over het gebrek aan hoop en de daaruit voortkomende onmogelijkheid van alles. Geen vrolijke jongen die Gripka.

Zijn stem doet denken aan de gebreizelde hartstocht van John Fogerty en John Mellencamp, bij vlagen raakt de muziek aan de soloalbums van Neil Young. De songs van Israel Nash Gripka zijn Amerikaans all the way: midtempo, pastoraal, degelijk, traditioneel. Andere klevertjes: altcountry; Rolling Stones die de countryblues heruitvinden à la Exile On Main St. Maar ach, al die vergelijkingen.

Zie hem daar zitten in het bloemenveld met zijn stugge baptistenbaard, op mijlen afstand van de bewoonde wereld. De plaat met de Déjà Vu-hoes werd opgenomen in een hooischuur in de bosrijke bergen van de Catskill Mountains, ten noordwesten van New York. Daar zat de predikantenzoon Gripka niet het wiel uit te vinden, maar hardop te prevelen over het huidige Amerika. Zijn observaties komen uiterst gelegen op een plaat die weleens zou kunnen uitgroeien tot de verklanking van het land dat eens een trotse natie was maar nu beschaamd de diepte in kijkt.

Je ziet het zo voor je. Openstaande schuurdeuren op een betonnen vloer. Restanten van een spookstad. Bezong hij op zijn vorige album het stadsleven van zijn woonplaats New York, Barn Doors and Concrete Floors verhaalt over mensen die de crisis het hardst voelen, bij mensen die in de steek zijn gelaten door politici en media, in het heartland en in de midwest. Muziek waarin niet alleen de gewone Amerikaan woont maar zo langzamerhand iedereen. Teksten worden met overgave gezongen in songs die een arm om je schouder slaan.

“Building bridges ain’t the hardest part, it’s trying to swim once they fall apart”

Israel Nash Gripka (Satisfaction, 15.30 uur (korte akoestische set) (De Nieuwe Nor, volledig concert met band, Heerlen, 15 oktober 2011)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s