Een gezellig onderonsje met Roger McGuinn en de jaren zestig

Roger McGuinn, wij en de jaren zestig. Typisch zo’n concert dat je een feest der herkenning zou kunnen noemen, waar de zanger-gitarist van de legendarische band The Byrds gretig gebruik van maakte. Zou het daarbij blijven of zou McGuinn de herkenning en het feestje overstijgen? Dat jongeren die niet zijn opgegroeid met de platen van The Byrds ‘er ook iets mee kunnen’ zeg maar. Best een lastige vraag, temeer omdat er niet veel mensen onder de vijftig in de zaal zat.

Tijdens het optreden werd een ding snel duidelijk. Niet alleen The Byrds zijn legendarisch, ook de songs zijn het, nog steeds. McGuinn leek het niet te deren dat een aantal van die befaamde liedjes niet door hemzelf werden geschreven maar door Bob Dylan of zijn Byrds-compaan Gene Clarke. McGuinn was opvallend goed bij stem en het was bijzonder die stem uit de jaren zestig weer eens te horen. Iets wat je immers niet van alle veteranen uit de jaren zestig kunt zeggen, als ze al in leven zijn. McGuinn zag er patent uit, zeker voor een bijna zeventigjarige, ging gekleed in het zwart, stampte in de maat met zijn cowboyboots en droeg een kek veertje in de stetson.

Opvallend was dat je de versies van The Byrds nauwelijks miste. Bijna verscholen in een bossage van palmplanten compenseerde McGuinn simpelweg veel zo niet alles met zijn twaalfsnarige Rickenbackergitaar. Dat typisch kringelende geluid van toen wist hij nog exact na te spelen, waarbij hij de techniek van het spel evenmin was kwijtgeraakt. Zelden klonken songs van toen in het nu zo fris van de lever. De anekdotes waarmee McGuinn zijn liedjes inleidde waren leuk bedoeld maar brachten weinig nieuws; op zulke momenten was de zanger meer een opa die vertelt. Leerzamer bleken de intro’s waarbij de muzikant McGuinn illustreerde hoe hij songs veranderde dankzij het gebruik van accenten en akkoorden, daarbij ongegeneerd toegevend aan zijn invloeden. Die kwamen van ver: van The Beatles en The Searchers, van John Coltrane tot Johann Sebastian Bach. Misschien is dat de essentie van McGuinn nu en destijds bij the Byrds: zijn veelomvattende gitaarspel.

Roger McGuinn (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 19 oktober 2011)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s