50 jaar popmuziek 50 jaar Bob Dylan

Ooit gaf Bruce Springsteen aan de popmuziek de status van volwassenheid met het beroemd geworden citaat: “Bob Dylan heeft de popmuziek hersens gegeven”. Als je daarin meegaat, als je popmuziek inderdaad als volwassen kunstvorm beschouwt, en waarom zouden we dat niet doen, kunnen we onderhand een aardige conclusie trekken.

Opvallend is het muzikale, vaak vergevorderde talent dat jonge muzikanten sinds het begin van de jaren zestig ‘van huis uit’ hebben meegekregen. Met de platenkast van pa als oefenstof, spelen veel bandjes van nu gerijpter dan The Beatles en Rolling Stones toen zij op dezelfde leeftijd hun eerste platen maakten. Persoonlijk vind ik een album als Orchards/Lupine van DeWolff indrukwekkender dan de debuutplaten van de  twee beroemde Britse bands. Je zou DeWolff kunnen verwijten dat ze muziek maken uit het verleden, maar deden de Beatles en de Stones dit op hun eerste schreden niet ook?

Natuurlijk hebben de jonge bands van nu enorm veel baat bij de intussen rijke en onuitputtelijke muziekgeschiedenis. Maar laten we niet voorbij gaan aan het eigen talent waarin een volwassen gevoel voor melodie, arrangement en algehele verkenningsdrift bijna als vanzelfsprekend aanwezig is bij veel huidige artiesten. Daar ontbrak het nogal eens aan op de eerste albums van menige band uit het begin van de jaren zestig.

Let wel, het begín van de jaren zestig. Toen alles nieuw en wennen was. Toen popmuziek stond voor populair, entertainment en amusement. Sommigen zien Elvis Presley als epicentrum van de populaire muziek. Zijn belang als performer-zanger kan zeker niet worden onderschat, maar de componist in hem schitterde ruimschoots door afwezigheid. Van zijn platenmaatschappij kreeg hij voorafgaand aan een op te nemen album een keurig lijstje van andermans songs voorgelegd. Toen de normaalste zaak van de wereld.

Terug naar Bob Dylan. Het meest bijzondere aan Dylan in 2012 is simpelweg dat hij nog springlevend is. En avond aan avond optreedt, ergens ter wereld, in een uithoek of bij jou in de buurt. En nee, Dylan is niet op tournee. Op tournee gaan is iets voor artiesten die een nieuw album willen promoten. Dylan heeft zich van dat voorspelbare mechanisme van de muziekindustrie nooit iets aangetrokken. Hij ziet zichzelf als een song & dance man; de man weet niet beter.

Optreden is voor hem de gewoonste zaak van de wereld. Ademhalen. Een blokje om. De songs op een nieuw Dylan album mogen blij zijn als ze überhaupt bij de eerstvolgende concerten na de release worden uitgevoerd. Bij mijn weten is Dylan de enige beroemdheid die zich nooit iets heeft aangetrokken van zijn platenmaatschappij, de muziekindustrie, de media, zijn fans, en misschien wel het allerbelangrijkste: van zijn eigen onzekerheid en twijfels, die hij als muzikant toch ook moet hebben gehad en misschien nog wel heeft. Ongetwijfeld is er aan het begin van de jaren zestig een moment geweest waarop Dylan dacht: ‘ok, ik ben geen geweldige zanger en gitarist, mijn stem scheurt als een brommer door een korenveld, maar ik begin gewoon en ik zie wel waar ik uitkom.’ Dat hebben we geweten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s