Ellen ten Damme in De Nieuwe Nor: hoezo try-out? Knalfuif!

etd

Zonder dat ze er overdreven de nadruk op legt is Ellen ten Damme bezig haar eigen muzikale universum te scheppen. Wie anders in Nederland balt en kneedt haar talent vakkundig verspreid over zang, dans, theater en muziek? Wie een optreden van haar bijwoont krijgt het gevoel dat deze allround artieste veel meer erkenning en waardering zou moeten krijgen.

Tja, was ze Amerikaanse geweest dan zou Ten Damme met gemak successen vieren op de grote internationale podia. Dat je nooit van tevoren precies weet wat ze gaat doen, zegt iets over de veelkleurigheid van haar capaciteiten. Da’s niks voor het nuchtere Nederland met zijn gekortwiekte maaiveldhouding. Want inderdaad verdeelt het onmetelijke universum Ten Damme zich in twee kampen: of je vindt haar geweldig of je vindt haar helemaal niks.

Kunstenaarschap op zijn mooist is wanneer het er vanzelfsprekend en makkelijk uitziet. Zeker als je zo’n concert in De Nieuwe Nor meemaakt. De overigens maar voor de helft gevulde Heerlense popzaal gold als locatie voor een intieme variant op haar theatertour Spitz! Officieel heette het een try-out voor een kerstshow in Paradiso. Van proefdraaien was weinig te merken. De bezoekers kregen een volwaardige, bijna twee uur durende show voorgeschoteld. Oké, ze maakte grapjes met het publiek, met ene Albert in het bijzonder, en bij een van de liedjes vergat ze dat niet de band maar zijzelf als eerste had moeten inzetten. Intiem was wel dat Ten Damme werd gesecondeerd door niet acht maar twee mannelijke dansers van het Scapino Ballet. De choreografie van het duo verbeeldde gracieus het gevarieerde karakter van teksten en melodieën.

Terloops vertelt ze tussen de nummers door dat de theatertour is voortgekomen uit liefdesverdriet. Meteen volgt een relativerende grap: “liefdesverdriet, daar ga je tenminste niet dood aan”. Daar horen nummers bij als Niet Janken, het als ironisch woordspelletje verpakte maar sarcastische …(Niks?) en het ontnuchterende Verder, Verder!Ondanks de thematiek lijkt het of de liedjes van haar twee recente albumsDurf Jij? en Het Regende Zon, speciaal zijn geschreven om op het podium te worden uitgevoerd, zo behaaglijk en naturel gaan ze om de schouders van Ten Damme zitten.

De stemming gaat net zo makkelijk om. Na het persoonlijke het uitbundige, na het intieme het vrijpostige. Wanneer Donna Summers I Feel Love dreunt verschijnt ze op de schouders van de dansers, in zwart glittertopje en indianentooi. Even later komt ze op in bruidsjurk of kek rood colbertje, en danst een erotisch duet met een van de Scapinomannen.

Er wordt vaak en rap van liedjesenscenering gewisseld. Dat past goed bij de ambiance van een theateroptreden. In een kleine popzaal met je neus erboven op voelt het soms een beetje geforceerd. Toch valt alles samen in de fundering waarop haar talent is gegrondvest: angehaucht podiumbeest met razendknappe composities. Ten Damme weet het probleemloos tot een geheel, in een indrukwekkend optreden te smeden, omdat ze nooit een typetje speelt maar altijd zichzelf blijft. Zonder bemoeienis van buitenaf, zelfs niet door haar vaste metgezel Arie. Een geduchte concurrent intussen. Van babyekster uitgegroeid tot fenomeen, maar volgens zijn baasje een “nepkanarie”.  Geen wonder dus dat er van Arie “binnenkort een soloalbum uitkomt”. Try-out in De Nieuwe Nor, de “sjiekste plek van Heerlen?”

Ellen ten Damme (De Nieuwe Nor, Heerlen, 13 december 2012)

(eerder gepubliceerd op ZwartGoud)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s