Gedoe met gevoel: ontmoeting met kunstenares Elizabeth Peyton

ep

Kunstenaars en muzikanten interviewen blijft een bijzondere belevenis. Het zijn ontmoetingen die doorgaans uitlopen op mooie gesprekken over het maken van kunst en over de twijfels en onzekerheden die ermee gepaard gaan. Met sommige kunstenaars krijg je nadien een persoonlijke band of blijf je veelvuldig contact houden. Hoe anders was mijn ontmoeting met Elizabeth Peyton. Het gesprek dat ik met haar voerde, interview wil ik het achteraf niet noemen, verliep op zijn zachtst gezegd nogal stroef.

De Amerikaanse kunstenares had begin 2010 een grote tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Ze was beschikbaar voor interviews na de zogenaamde perspreview eerder die ochtend. Samen met een filmploeg van de WDR bleef ik tot in de middag wachten om haar te spreken te krijgen. Peyton was in een klap doorgebroken in de kunst met haar olieverfportretjes van beroemdheden uit de wereld van muziek, beeldende kunst en literatuur. In de werken grijpt ze opzichtig terug naar de in onbruik geraakte portretschilderkunst.

Ik ontmoette haar in de ruimte waar zo’n negentig van haar schilderijen hingen. Een ervan was een portret van Kurt Cobain. Mijn eerste vraag over waarom ze de zanger van Nirvana had geschilderd viel echter volkomen verkeerd. Ik schrok daar zo van dat ik me meteen realiseerde dat ik mijn volgende vraag, die in het verlengde lag van de eerste, net zo goed achterwege kon laten. Haar reactie kwam er in het kort op neer dat het niet de bedoeling was om over Nirvana te praten. Punt. Om er vervolgens het zwijgen toe te doen. Geen verdere uitleg, geen nadere toelichting. Toch leek me de vraag niet zo gek. Als je beroemdheden schildert is er een vorm van herkenning. Ik beschouwde de vraag als een aardige binnenkomer. De kunstenares dacht hier duidelijk anders over.

kc

Omdat ik haar antwoord absoluut niet had zien aankomen moest ik ter plekke iets verzinnen om alsnog een gesprek op gang te krijgen. Enigszins ontdaan stelde ik al stamelend voor om samen met haar langs de expo te wandelen waarbij zij commentaar zou kunnen geven op haar werk. De poging zo een ontspannen sfeer te creëren in de hoop er alsnog een interview van te maken bleek vergeefs. Onze wandelende conversatie ging allesbehalve van harte. Er vielen meer stiltes dan tijdens een willekeurige begrafenis. Wij, de stugge kunstenares en de geschrokken interviewer, waren tot overmaat van ramp de enigen in de enorme bovenzaal, geluidloos aangestaard door tientallen blikken aan de muur. Gelukkig werd ik na een minuut of twintig, waar maar geen einde aan leek te komen, afgelost door de WDR filmploeg.

Soms denk ik terug aan die bewuste middag met Peyton. In mijn blogstukje heb ik de paar schaarse antwoorden die ze geeft keurig uitgewerkt zonder de omstandigheden waarop de ontmoeting plaatsvond te vermelden. Wat ik me sindsdien afvraag is waarom Peyton stug volhardde om er geen goed gesprek van te maken. Interviewen doe je immers met zijn tweeën. Lag het aan die ene openingsvraag? Had ik moeten weten dat zij alleen over de achterliggende betekenis van haar portretten wilde praten? Tja, achteraf, makkelijk praten, wie zal het zeggen?

Wel was ik op de hoogte van Peytons lichamelijke handicap. Voordat ik haar ontmoette wist ik niet of ze haar linker- of rechterhand mist. Omdat ze plots kwam aangelopen stak ik uit vanzelfsprekende beleefdheid mijn rechterhand naar haar uit, die zij beantwoordde met haar rechterarm. Waar ik dus geen hand voelde maar een stompje in haar mouw. Ongemakkelijk moment. Vond ik. Is het onbeleefd of ongepast om iemand met een handicap de hand te schudden? Geen idee. Vaak heb ik me afgevraagd of zij dacht: je had moeten weten dat ik geen rechterhand heb. Is het onzin om te denken dat dit de oorzaak was van haar houding jegens mij gedurende onze ontmoeting? Wellicht. Regelmatig denk ik terug aan deze merkwaardige middag in het museum. In gedachten komen de vragen van zo even weer bovendrijven. Vragen die onbeantwoord blijven. Midden in de nacht.

Interview met Elizabeth Peyton

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s