Expo Stadslab Sittard: Jeroen Elsen tussen stillevens en partygirls

About To Boogie

About To Boogie (olieverf en acryl op polyester) (2011)

De zusters van het voormalige klooster aan de Leyenbroekerweg in Sittard hadden vast nooit gedacht dat er nog eens kunst met schaars geklede vrouwen zou komen te hangen. About To Boogie heet het. Ook dat nog. Op de vijfde verdieping in wat tegenwoordig cultureel centrum Stadslab is, toont kunstenaar Jeroen Elsen dit en ander werk van hem.

JE

Allegory (olieverf en acryl op polyester) (2012)

Na Antwerpen, Amsterdam en Heerlen heeft hij sinds twee jaar een atelier in Gent. Volgens de kunstenaar een inspirerende stad om te verblijven en te werken. De geboren Sittardenaar wekt met zijn prettige no-nonsense houding niet de indruk dat de omzwervingen zijn creativiteit in de weg hebben gestaan. Integendeel. Onlangs wist hij van de nood weer een deugd te maken. “Vorig jaar brak ik bij een valpartij mijn sleutelbeen. Tijdens het revalideren was het maken van groot werk lastig. Wel kon ik stillevens maken.” Elsen geeft uitleg bij een van zo’n stilleven dat in alles een contrast vormt met de werken die bij het betreden van de ruimte in het oog springen: de feestende meiden op About The Boogie, om maar te zwijgen van de tegenstelling met het canvas waarop een bomaanslagmoment in de Filipijnse stad Manilla is vastgelegd.

Die stillevens ogen bescheidener, zowel in afmeting, kleurgebruik als onderwerp. Een spiegeltje, speelgoedpoppetje en vaasje op een bijzettafeltje. Elsen: “Het is persoonlijker, dit zijn allemaal spullen van mij die je ziet. Dit maakt het fijner om aan te werken, omdat het zo privé is. De mensen die ik op de andere doeken schilder ken ik verder niet.” Een ander werkje is geïnspireerd door het invallende licht van het camera-obscura effect, dat vaak gebruikt werd door de oude meesters.

JE1

Jeroen Elsen (foto: Marion Elsen)

Wie goed naar About To Boogie kijkt ziet vanuit de achtergrond een man die ons recht in het gezicht kijkt. Zijn veelzeggende blik is gehuld in schaduwtint. Elsen plaatste niemand minder dan Bill Hicks in het wilde tafereel, de controversiële Amerikaanse stand-up comedian die in 1994 overleed. Het doek is een interpretatie op een sketch van Hicks die zijn medemens vaak genadeloos op de korrel nam. Ook Elsen staat er om bekend dat hij momenten uit de samenleving onder een vergrootglas legt. Mensen op heterdaad betrappen in het uitoefenen van de zinloosheid van de eigen verrichtingen. “Verontrustende tekenen van een vermoeide en verveelde soort die zich sleept in de richting van de finishlijn”, zei hij er ooit over.

Elsen is nu iets genuanceerder.“Ik dacht dat ik er iets mee moest zeggen, zoals de titel van de tentoonstelling aangeeft, maar het is veel meer het beeld, de doorkijk die er in zit. Ik heb heel lang gedacht dat het ging om bloot en partygirls. Eigenlijk gaat het meer over de handeling. In de loop der jaren is mijn kijk op dit werk veranderd. De reddingsoperatie in Manilla kan net zo goed een crowdsurfer zijn die uit het publiek wordt gehaald door iemand van de security. Er zit dus veel meer in. Toen ik eenmaal die klik had gemaakt was het makkelijker om dat los te laten.”

Jeroen Elsen – A Lot To Say, A Lot Of Nothing To Say (Stadslab Sittard, t/m 17 maart 2013)

(eerder verschenen op ZwartGoud) 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s