Live: The Magic Band houdt de Beefheartblues vitaal

Je staat erbij, kijkt ernaar maar je kunt je oren nauwelijks geloven. Als er één ding duidelijk wordt tijdens een concert van The Magic Band, is het simpelweg de bevestiging van de unieke muziek die ze maakten met hun vroegere zanger Captain Beefheart (Don van Vliet). Weliswaar al tientallen jaren geleden opgenomen maar nog steeds verbazingwekkend uitdagend en vitaal.

Wat ook duidelijk wordt is dat die muziek live een stuk smeuïger klinkt dan op plaat. Swingend op een fundament van oerblues waarover complexe en dwarse ritmes worden gedrapeerd, al dan niet voorzien van onverwachte scheuten freejazz; alsof er twee, drie nummers tegelijk worden gespeeld. Drummer John French transformeerde de soms onnavolgbare ideeënrijkdom van de autodidact Beefheart in een voor iedereen bespeelbare notatie. French heeft zich sindsdien opgeworpen als zanger én aanjager van de Beefheartlegende. Reden waarom de Magic Band net iets meer recht van spreken heeft dan de gemiddelde retro-schnabbelaar in het ouwelullencircuit.

Best frappant dat zijn stem qua rauwheid lijkt op die van zijn voormalige werkgever. Sluit je ogen en het is net of je de legendarische frontman zelf hoort, al moet gezegd dat French bij lange na niet diens vastheid en bereik nadert. Omdat The Magic Band de oorspronkelijke nummers natuurgetrouw uitvoert, groeien ze uit tot een feest der herkenning voor de aanwezige diehards; vijftigplussers die ver in de meerderheid zijn in de stampvolle Nieuwe Nor in Heerlen. De muzikale finesse is de band niet verleerd. Met gemak wordt werk gespeeld van de beruchte ‘moeilijke’ albums Trout Mask Replica en Lick My Decals Off Baby. Van het 1976 opgenomen maar pas in 2012 uitgebrachte Bat Chain Puller ontbreken evenmin bijdragen.

Owed T’Alex is een hoogtepunt: een archetypische blues die zich onontkoombaar naar een broeierige apotheose sleept. Jammer dat het samenspel van mondharmonica met slidegitaar op het hoogtepunt ontaardt in een brij van geluid. Ander minpuntje is dat de band de neiging heeft om sommige nummers op te rekken tot oubollig klinkende uitstapjes die niets van doen hebben met de originele versies. Venijn en vaart van de geheide kraker Electricity worden zo flink onderuit gehaald.

Wat overheerst is een optreden waarin The Magic Band bijna twee en een half uur mag excelleren onderbroken door een ongekend fenomeen: een ‘commercial break’ pal na een half uur spelen. Muzikanten van het podium, publiek de zaal uit voor signeersessie, cd-verkoop en meet & greet met de bandleden. Even later luidt French met drumsolo het tweede deel in van een onvergetelijke queeste vol kronkelende en zinderende Beefheartblues.

The Magic Band (De Nieuwe Nor, Heerlen, 29 november 2013)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s