Platenblad terugblik: 1983

neubauten

Elk jaar blikt het ‘cultmagazine’ Platenblad dertig terug in de tijd. Aan de hand van lezerslijstjes wordt een overzicht gegeven van de beste albums van drie decennia geleden. In de jubileumuitgave van Platenblad nummer 200 staat 1983 centraal. Hieronder mijn ingestuurde lijstje en de toelichting die ik erbij schreef.

1 Einstürzende Neubauten – Zeichnungen Des Patienten O.T.
2 Bazooka – Zwevende Vlakken
3 Mecano – Autoportrait
4 Tom Waits – Swordfishtrombones
5 Mick Ness – De Ark
6 Bob Dylan – Infidels
7 Wipers – Over The Edge
8 Schlaflose Nächte – The Angels Will Not Come
9 New Order – Power Corruption And Lies
10 The Fall – Perverted By Language

Apart jaar dat 1983. De cd wordt geïntroduceerd en Microsoft lanceert de eerste versie van MS Word. In mijn toptien staan liefst vier Nederlandse acts, tenminste als we Schlaflose Nächte, het eenmalige samenwerkingsverband van Duitse en Nederlandse kunstenaars en muzikanten, meetellen. Best bijzonder luisteren zo’n terugblik. Wat je vroeger niet kon of wilde horen, wegens te druk met de existentiële vraag hoe het nu allemaal verder moest met het leven, begrijp je met de oren van 2013: dat sommige platen veel beter zijn dan je dacht en je meer waardering krijgt voor de artistieke kwaliteit ervan.
Ok, Einstürzende Neubauten op één en dus niet de gedoodverfde Tom Waits. Meer nog dan op het ongepolijste debuut hoor je op Zeichnungen… klankverkenningen verweven met melodieën. Dat maakt het een spannend en doorwrocht Gesamtkunstwerk van deze Berlijners, aangevoerd door zanger-tekstschrijver Blixa Bargeld. Aldoende ontstijgt het album, net als trouwens alle andere platen in mijn lijstje, de drukkende doem uit beginjaren tachtig; uitgezonderd wellicht het grimmig deprimerende Over The Edge van The Wipers. Wie weet zien we in andere lijstjes dezelfde herwaardering voor een plaat die ikzelf in 1983 nauwelijks serieus nam. Maar Infidels van Bob Dylan blijkt in feite gewoon erg goed. De combinatie van muzikale eenvoud met politiek en persoonlijk gelaagde teksten, maakt Infidels onverwacht sterk en tijdloos. En wie beweert dat Dylan niet kan zingen moet beslist dit album eens beluisteren. Omgekeerd luistereffect in 2013: Speaking In Tongues van Talking Heads vond ik in 1983 een fijne plaat maar kan ik nu niet meer aanhoren. Verschrikkelijke liedjes van een band die in de jaren ervoor nog eigenzinnige, avontuurlijke albums maakte. De onderste twee titels heb ik er in gezet om tot tien te komen, van zulke magere kwaliteit zijn ze. Beide bands hebben veel beter werk gemaakt. Dat geldt ook voor de afvallers Tumult van The Ex en Undercover van Rolling Stones.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s