JCE Biennale met jonge kunstenaars in Bonnefantenmuseum: kunst volgens het boekje

w
(foto Pascale Leenders)

Kunst moet natuurlijk niks. Het mooie is dat je er alle kanten mee op kunt. Zeker van jonge kunstenaars mag je talent verwachten dat afwijkt, anders is, tegendraads of althans een poging daartoe. Bij de talenten die exposeren tijdens de JCE Biennale in Maastricht is hiervan jammer genoeg weinig sprake.

Luciferstokjes van een halve meter liggen kriskras op de grond. Een plastic banner waarop ‘We have built the future’ staat. Maar dan in het Spaans. Nauwelijks leesbaar omdat het doek in een vouw aan de muur hangt. Aardige vondst van Miquel Ollé. Hij is “geïnteresseerd in het menselijk gedrag verbonden aan de drijfveer om alles te willen bewaren”. Carsten Benger heeft honderden plakplaatjes met citaten en leuzen aan de muur geplakt.

Vooruit, het gaat bij deze rondreizende biennale om kunstenaars die zichzelf nog moeten kneden in verhouding tot hun werk, het eigen ‘kunstempfinden’ moeten zien te ontdekken. Om erachter te komen of het metafysische en of metaforische gekoppeld kan worden aan het inzichtelijk maken van een al dan niet kantelende leefomgeving en of wereldbeeld. Zoiets. Zelfs dat hoeft niet eens. Want zoals gezegd: kunst moet niks. Waarom niet eigengereid werk maken vanuit je gevoel? Wat deze editie van de stimulansbiennale laat zien is dat er bij het maken van kunst veel tekst en uitleg, idee en concept aan te pas komt.

v
Valeria Vaccaro – 10 Marmiferi (2012) (foto: Pascale Leenders)

Sommige deelnemers lijken helemaal vergeten dat ze bééldend kunstenaar zijn. Omstandig dreunen ze hun ideeën en uitgangspunten op. Je leest de tekstbordjes naast de werken en prakkiseert je suf. Alsof je de opleiding creatieve wetenschap doorloopt. “My research develops through the use of different language and materials”, waarna een verhandeling volgt over het werken met ruimte en tijd. De jonge kunstenaars vertellen erg veel, maar hebben weinig te melden. Katja Aufleger bootst in een video 360 verschillende afbeeldingen na uit een Duitse kunstencyclopedie. Wat een leuk idee zou kunnen zijn is in werkelijkheid saai en gemakzuchtig. Aufleger, gekleed in vrijetijdskleding, beweegt zich simpelweg vier en een halve minuut lang in standbeeldposes.

s
Stormtrooper – Tadas Sarunas

Zijn alle werken gespeend van kwaliteit? Niet helemaal. Neem het figuurtje van de Stormtrooper uit Star Wars. Onwennig tuurt hij om zich heen, de schouders afhangend, niet in een ruimteschip maar in een stedelijke en natuurrijke omgeving. De Litouwse kunstenaar Tadas Sarunas geeft met een reeks foto’s uitdrukking aan het zoeken naar identiteit van zijn landgenoten, na decennialang Russisch bewind. Een kunstwerk waar interpretatie en beeld grappig maar wrang aansluiten.

In de glossy catalogus geeft Bonnefantendirecteur Stijn Huijts, curator van de Nederlandse bijdragen, het onomwonden toe: “Kunstacademies zijn er meer en meer op gericht om hun studenten te leren hoe ze op een professionele manier zichzelf en hun werk kunnen presenteren.” Veel van de deelnemende kunstenaars houden vast aan de opgelegde academische onderwijsstructuur met haast wetenschappelijke aanpak. Dan ga je vanzelf genoegen nemen met uitgangspunten die particulier zijn, in de premisse dat de zo ontstane monoloog ruim afdoende is. De JCE Biennale is een prestigeproject voor kunstenaars met private ideetjes. Het initiatief is belangrijker dan de inhoud.

bonnefanten tentoonstelling: jce

Jeune Création Européenne Biennale (Bonnefantenmuseum/Wiebengahal, Maastricht t/m 5 januari 2013)

(eerder gepubliceerd op ZwartGoud)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s